FAMKE

Ele is alve en ferstanlik handikapt. Mei ien foet op de trottoirbân en de oare op ’e stoepe reizget er nei de beam fan buorman. Dy hie in pear wike lyn ien fan syn dochters yn de beam neist it hûs hongen. In moai famke wie it. Sy wie lytser as Ele mar sy hie moai lang giel hier. It wie in stik fealer wurden. In pear pluzen wienen heger de beam yn waaid en bleauwen stykjen. Ele fûn it prachtich en skeat papieren pylkjes nei it famke. Doe’t der by fersin ien yn har eachgat belâne, skrok er. Mar sy soe him dochs net sjen kinne.
    De oare moarn helle buorman har nei ûnderen en sette har tsjin de beam op. Ele wie der betiid by en fol bewûndering foar it stille famke besocht hy har te aaien. Har ferdroege lyfke liek te sliepen. It makke Ele rêstich. Hy luts har truike omheech en beseach it gat yn har bûk. Doe’t er genôch sjoen hie, treau er it truike wer netsjes te plak en sleepte har mei nei it wetter. Moarntemiddei nei it iten sil er mei har te fiskjen.