LOGIKA

As it him troch de drokte net útkaam, wie er gewoan earder thús. Hurd en jachtich ried er dan nei hûs ta.
    It wie hiel ienfâldich, wist er. Hy hoegde de doar fan syn wurk net achter him te sluten, hy hoegde de ferkearsrigels net yn acht te nimmen, hy hoegde thús de auto net yn de garaazje te setten.
  En hy koe gjin oare weibrûkers. Wiene se der wol, dan soe er se rap ynhelje. Dat der tsjinlizzers oankamen, wie ûnmooglik. Ek stie it ferkearsljocht altyd op grien.
    Eins wie it wol frjemd. Noait krige er in ûngelok. It earnstige, slimme ûngelok oerkaam him gewoan net as er hastich wie. In ûngelok wie, hiel apart, oars noait syn skuld. De oar, wierskynlik in hastige tsjinlizzer, hie it dien. Of it stopljocht wurke net, sa’t in technyske flater grutte gefolgen hie. Foar him. Syn slachtofferrôl spile er mei gloed. It slimme ûngelok wie in soarchfâldich útstippele proseduere, dy’t er naukeurich útfierde.
  
  As it moast, koe syn auto fleane. Dan wie er nóch rapper thús. It meast bizarre wie, dat er de wein gewoan by it hûs delsette as syn mem rôp dat it iten klear wie.
    Hy wie in reedlik man, dy’t syn frou leafhie en dy’t de bern altyd as earste yn de auto stappe liet. Op snein gong er nei tsjerke, in net de definiearjen gebou ergens yn in muorre. As er de auto parkeard hie, stapte er út en tippelen twa fingers nei in swiere doar.
    En dêr klonken dan de histoaryske wurden, útsprutsen mei tastimming fan Him, dy’t de deklamearjende toan swijend oanhearde, as de alwittende Goede Herder, dy’t syn skiepkes ommers altyd leafhawwe soe.
  
  ‘Eén uur later.’
  
  Foar’t er it wist, ried er alwer oer de dyk en bylde er him yn, dat er letter dizze wike in enoarm swiere botsing krije soe – mei de trein.