ACHTERHOEDEGEFJOCHT

It bern hie de skuon fan muoike Lizebet yn 't wetter goaid. Se setten, mei de wyn om 'e hakken, de sokken der yn, mar waarden by de brêge keard. Dêr stie in lilke man mei in harke. Dy wol wat oars oan' e holle hie. It achterhoedegefjocht dêr't er mei kop en earen yn siet fernearde gjin momint fan achteleazens.
   It bern krige in útheuveling, muoike Lizebet in slokje en yn 'e saksearrende alteraasje, struts de man der tusken út.
   It slachfjild wie ferlitten, de brot wie oprêden, de iennige dy't er tsjinkaam wie hysels en dat waard in ferrassing. Lykas it iene wurd, helle ek de iene klap de oare út. Doe't it moai west hie, kamen se noch even te praat en it duorre net lang of se wienen yn 'e fierte famylje en it wie krekt of hienen se dat daliks al tocht.
   De skuon binne de âlde net wer wurden en hysels likemin.