HAZZE

Ik siet te iten. Mei de stoel omkeard, sadat ik mei de fuotten op it finsterbank genietsje koe fan de sinne, dy't syn lêste strielen oer de seedyk skeat en it woartelfjild neist myn hûs yn in ûnwêzenlik waarme gloed sette, as in hallogeenlampe op de set fan in romantyske film.
  Ut 'e woartels wei kaam in hazze oanhippen, it paad foar myn rút op. Noch noait hie ik in hazze fan sa tichteby besjoen. Ik ken hazzen eins allinnich mar dea oan 'e kant fan de dyk, of by 't hjerst of winter as it betiid tsjuster is en se, opjage troch it ljocht fan myn koplampen, net witte wêr't se it sykje moatte, oant ik ynhâld en it ljocht even útdraai sadat se flechtsje kinne, de ûnlijige nacht yn. Ik ha noait jaloers west op it hazzebestean.
  Mar dit wie in paradyslike neisimmerjûn en de hazze rûn kalm myn paad op en nibbele yn 't foarbygean in bledsje tiksel ôf. It like my in wat âldere hazze ta. Meager en pezich en wat raffelich fan facht. Hy seach my oan, wylst er yn alle rêst it tikselblêd nei binnen wurke. As wie er spesiaal kommen om mei my te iten. Ik knikte him ris ta en naam ek wer in hap. Hy wie kalmer as ik ea tocht hie dat in hazze wêze kinne soe.
  Dat like mar sa. Alle stress dy't hazzen eigen is, siet him yn 'e earen. Earen, like lang as syn hiele rêch, stienen rjochtoerein en draaiden mei lytse skokjes oanientriedwei alle kanten út, wylst er stadichoan dat út nei de dyk skarrele dy't foar myn hûs lâns rint. In aardich drokke dyk, foaral sa om iterstiid hinne. Ynienen klapte de hazze de earen plat op 'e rêch en fuort wie er, de woartels wer yn. In pear tellen letter davere in frachtwein de dyk del.
  Mar it duorre net lang of dêr wie myn hazze wer. Dit kear hipte er sûnder omhaal, fuortdaliks nei de dyk. Op in heale meter fan it asfalt bleau er sitten, de earen wach yn 'e loft. Ik hie oanstriid en bûnzje op it rút: Hazze, flechtsje! Giest oan smots! Libbest yn it paradys, hast in hiel fjild fol woartels ta dyn foldwaan fan hjirwei oan 'e seedyk ta; fan wêr dy driuw om oer te stekken?
  De hazze siet dêr mar, mei wiffe earen, elke fezel klear foar de sprint. Ik krige net in hap mear troch de kiel en it hert jage my as wie it sines. Ik begriep him net - mar ek wer wol. Mar ik moast him warskôgje. Ik bûnze op it rút. Hy skrok. Fleach de dyk oer. It ferkearde momint. Dêr wie de auto. Doe't ik bûten kaam, lei er stil yn it gers. Folslein geef, allinnich in bytsje bloed rûn him út 'e snút.
  Moannen achterfolget de hazze my no al yn myn dreamen. Hy libbet noch. Sit foar de dyk. Ik rin nei him ta, til him op, sjoch him yn 'e eagen en wriuw sêft mei myn noas tsjin sines. Dan draach ik him oer de wei en lit him gean oan 'e oare kant.
  Mar wa hat oait in hazze yn 'e earmen hân?