Morning after

Doe’t er de egen iepen die, wist er eefkes net wêr’t er bedarre wie. Hy hie it al sa faak sjoen, de gipsplaten souder yn it feale ljacht troch de gerdinen, en de sinnestreek op ’e muorre, mar de hân yn syn ljisken koed er net túsbringe. Hy seach fansiden. Se sliepte. It lange slûke hier hong har wat foar it gesicht. Se sykhelle rêstich. Bûtendoar luts de stedsbus op. It finster rattele der oer.
   By lytse bytsjes kômen him bylden fan de nacht yn ’t sin. It hie der wer fan komme moatten, dus. Hy wie noch frijwat gammel. Hoe hiet se ek al wer? It wie in namme dy’t net foar de hân lei, en eins ek net by har paste. Wat útwrydsk. Se hie it al sein, justerjonne, doe’t se tegearre oan ’e bar sieten, en letter nochris doe’t er har der wer nei frege hie, mar hy koe ’t him net te binnen bringe.
   Hy kearde him op ’e side en liet de fingers oer har lea gean, fan boppen nei onderen, oer boarst en bûk, oan’t yn de waarmwiete fuorge tusken har skonken. Se kroande en rôle tichter op him ta, wylst har earm him stiif omklamme. Hy moast noadich pisje. En wat drinke, man, hy hie in toarst as in hynder. Foarsichtich besocht er fan har los te kommen, mar se waard wekker doe’t er har earm optille woe. Se seach him lyk oan. In bytsje ferheard like it wol.
   ‘Hoi’, sei er, en joech har in tútsje. Se glimke, helle him oan.
   ‘Hoe let is it?’ Har lûd wie wat heas.
   ‘Ik wyt net, even sjen.’ Hy die in greep nêst it bêd en fiske de wekker fan ’e flier.
   ‘Omtrint acht oere.’
   ‘Nee wol? Allemachtich, dan moat ik noadich op hûs oan. De bern moatte nei skoalle ta!’
   ‘Kin dyn man dêr net mei rêde?’
   ‘Nee ju, ik hie de auto ommers mei. En ik bring se alle moarnen fuort.’
Se skeat oerein en stie nêst it bêd foar’t er der erch yn hie. It gong him suver wat te rimpen allegearre.
   ‘Wêr is myn broekje?’
   Hie se dat noch oan fannacht, doe’t se op bêd strûpt wienen? Hy wist it net mear. ‘Onder it dekbêd miskyn?’ Hy socht oan it fuottenein. ‘Hjir ha ’k it al.’
Hy seach hoe’t se it oanluts. Har boarsten bongelen hinne en wer at se foaroer ston.
   ‘Wolst earst net wat ite?’ Hy wist dat er neat yn ’e hûs hie.
   ‘Nee, ik moat echt daliks fuort. Se wite net wêr’t ik bin.’ Se fandele har klean byinoar. Yn in omsjoch hie se har oanklaaid.
   ‘Giest sa fuort?’
   ‘Nee hear.’ Se joech him in lange wiete tút. ‘Betanke,’ sei se, ‘en goeie reis!’ Se krige har taske en roon nei de doar.
   ‘Wêrfoar dat?’
   ‘Foar alles. Stjoerst my noch in kaartsje?’
   ‘Ja fansels. En oan’t sjen hin.’
   ‘Ja, oan’t sjen.’
Har egen waarden wei achter de doar. Hy fage him oer de mûle. Hy hie har adres net iens.

(1980)