STEL DY FOAR

Der wie sa'n jonge, ik trof him op in feestje. We waarden oan mekoar foarsteld en letter op de jûn botsten we op de trep nochris tsjinmekoar op. 'Hoi Atze', sei er. Ik sei hoi werom, mar wist dat ik syn namme der ek by brûke moast. Ommers, dat hie hy ek dien. Mar ik koe der net mear opkomme. Hy seach my tinken.
   It wie in jonge jonge, lyts, mei koart donker hier, sportyf liif en in brûnzen hûd.
   'It is ûnfatsoenlik om ien syn namme net te ûnthâlden.' Hy biet it my sa eigenwiis ta, dat ik my yndie skuldich fielde. Ik stammere der wat yn om, wist net wat te sizzen.
   Is it wol ûnfatsoenlik om ien syn namme te ferjitten? Ik ha wolris dat ik ôfrekkenje by de kassa, de tas mei boadskippen ynpak en healweis nei hûs fernim dat ik de hiele brut fergetten bin. In namme ferjitte is peanuts foar my.
   We wiene tafallich op itselde feest. Ik hie him nea earder sjoen en ik tink ik net dat we mekoar ea wer treffe sille. Ek is der op dy jûn by myn witten neat bard, dat op ús beiden sa'n yndruk makke hat, dat we inoar mei namme en al herinnerje moatte soene.
   Mar it wie belangryk foar dizze jonge. Ik koe it oan de hiele kop wol sjen. Hy stie in pear treden boppe my, allike oan mei de sitewaasje as ik.
   No woe ik syn namme wol witte en ûnthâlde, mar doarde net te freegjen. It hoechde ek net: hy fertelde it my nochris en joech my sels in ezelsbrêge om it te ûnthâlden.
   It wie wat mei in kofjemerk.