SMOARGE BITCH

Ygram syn yrritaasje boaze mei de dei oan. De earste pear kear dar er mei in bloedgong ynhelle waard, ornearre er dat dyjinge yn tiidneed siet. Fersliept, te lang foar de herhelling fan it nijs sitten bleaun, soksawat. Mar doe’t it wizânsje waard, de koplampen alle moarnen yn ’e spegel opriisden, begûn er der acht op te slaan. Hy merkbiet dat de anonymus in frommes wie; herkende it profyl – útsnien as in kamee tsjin ’e dage – mei’t se him foarbyskeat. It opstutsen hier, de bril; de stiif opinoar parste lippen. Dat lêste seach er net mar wist er, om’t it in doarpsgenoate fan him wie. Ygram koe har inkel fan gesicht. Se makke steefêst in grimmitige, fijannige yndruk; as rûn har gjin bloed mar soer troch de ieren. Fierders wist er neat fan har. Ja, dat se oerdeis de gerdinen ticht hie. En no learde er har kennen op in manier dy’t him net oanstie. Se naam risiko’s, grutte risiko’s op it te smelle dykje. Net allinne jage se him oant op ’e bumper, om dêrnei mei in hoart om him hinne te riden; mar prestearde se it ek om soks krekt foar in bocht te dwaan. Dêrmei brocht se him èn oaren yn gefaar.
   De ferheardens dêr’t er yn ’e earste oanrin mei reagearre, feroare rillegau yn wrevel. Sadree’t de koplampen yn ’e spegel opriisden, fluch grutter waarden, sloech de argewaasje ta. Bitch. Smoarge bitch. Se seach op noch om, negearre him folslein. Hy wie net mear as in lêstich obstakel. Mei har aggressive manier fan dwaan liet se blike dat hy, en ’e rest fan ’e wrâld, minderweardich wie.
   Linkendewei krige it deistich ritueel him yn ’e besnijïng. Hy begûn te fantasearjen. Stelde him foar hoe’t er midden op ’e dyk ride soe, har sân kilometer lang opkearde. Mar útsoarte befredige him dat net; easke syn frustraasje mear. Dus betocht er dat er net allinne midden op ’e dyk ride, mar dat er ôfremme en har twong om stean te bliuwen.
   Koe er har it leksum lêze. Dat idee liet er in pear dagen yn him omgean, om by einsluten te konkludearjen dat it weak wie. Hy wie dûmny, noch moraalridder.
   It moast…radikaler. Ekstremer. Hja wie in bitch en fertsjinne dat se hurd oanpakt wurde. Der kaam in byld op dat Ygram slim kjel makke, mar net losliet. Mei’t se ynhelle seach er himsels in skuor oan it stjoer jaan, skerp nei links útwiken. Romte wie der net, dus soe de skrikreaksje har de berm ynjeie, de sleat faaks. Fisioen fan bloed, stikkene lea, eangst en pine. De foldwaning dy’t er dêrby fielde wie sa yntins, dat er, ta syn eigen grize, besefte wat er dwaan gong. It wachtsjen wie inkel op in goeie gelegenheid.
   Se wiene allinne. Tsjûgen soene der net wêze. Breinroer en sûnder te wifkjen smiet er it stjoer om. Te fluch lykwols, se siet noch net njonken him. In heale tel letter fielde Ygram de klap dêr’t se him mei raamde. Beret skode se him fan ’e dyk. Yn dat lêste, lange momint foar’t er de nekke briek en stoar, realisearre er him dat se in noch gruttere bitch wie as dat er tocht.