Ytje Hoekstra

FAKÂNSJEDEIBOEK

Ik ha dy loslitten. Myn kompjûterkaaiwurd is it bewiis. Sûnt de reüny wie IloveGosse moannenlang de sesamkoade nei myn deiboek en e-mails oan dy, want Piter moat soks net fine. Fan ús ôfspraakjes fertelde ik him ek net. Hy soe it net begripe, al ha wy allinne mar kofje dronken op in wynderich terras. Ik wol him net sear dwaan. Dat fertsjinnet er net.
  Us lêste moeting hat wol goed west. It âld sear is útpraat, no ja, hast. Al bist myn grutte leafde, ik kin dy net alles fertelle. Of is it krekt dêrom? Do bist noch altyd gjin grutte prater, do lústerst. Ik fol de stiltes yn, wylst ik dy oansjoch mei de eagen fan froeger. Wy witte no fan elkoar dat it nea echt oergien is. Mei ús houliken en sânentweintich jier yn ‘e tiid is dat net oerbettere. Ik bin bliid dat ik dat no wit.
  It waard heftich, te heftich. Dêrom begryp ik datsto ús kontakt ferbrutsen hast en datst nee sein hast myn lêste útnoeging. Do hiest gelyk. Ús libben moast wer yn it normale werom. Dit wie  net fol te hâlden en wy wolle beide ús leaven net kwetse. Dat ha we ek net dien, dochs? Piter wit fan neat en do hast Gea al hielendal neat ferteld, der bin ik wol wis fan. Ik kin dy sa goed, better as dosels, al miensto fan net.
  Myn kaaiwurd makke ik: IklitHimlos, deis neidat ik mei Piter nei de Fryske Odyssee west hie. De bern op bêd en Piter fuort nei syn genealogyske jûn, dat ik koe my efkes gean litte. De emoasjes drupten yn myn toetseboerd, mar doe wie it ek klear. Sil it lot dy nochris werombringe, dan moat it barre sûnder aksje fan myn kant.
  De gefolgen fan dit loslitten wine wol ûnferwachte. Ik hie ynienen samar sjans yn de sportskoalle! Twa oare manlju, beide in stik jonger as wy, binne fereale op my. Frjemde komplikaasje, mar it ûnderstreket dat ik no echt loskommen bin. It is leuk, mar net serieus fan myn kant. Ik genietsje no wol fan ditsoarte fan oandacht en it jout wat drokte yn myn kop. En yn’t liif, fansels. Mar it bliuwt in spultsje. Ik sjoch wol út en fyn mysels net wer yn situaasjes wêryn't ik oerdondere wurd troch in man.
 Mei dy hie ik de flok ferbrekke wollen, mar do seist nee, doe’t de ideale situaasje him foardie. In twadeiske kursus op ús fakgebiet yn in kongreshotel. Ik ha my noch nea sa allinne field as dêr yn dat deade Ommen, mar ik begriep dy wol. It is foarby en no binne der twa oare leuke manlju samar ynteressearre yn my. Gjin ballast en âld sear. Se ha wol beide in oar frommes yn harren libben, mar witst wat sa frjemd is? Dat kin my neat skele. Want foar it ferbrekken fan de flok kinne se dochs gjin tsjinst dwaan. Dy is ferbûn oan dy, troch Age. 
  Dus wat let my en stopje wat kondooms yn myn sporttas en fertel Piter dat ik dûbele lessen draaie sil op in jûne? Ik wit noch net wa fan beiden oft ik kieze sil, mar ferdomd, wêrom soe ik sels net gewoan in kear it inisjatyf nimme en wat aventoerje mei in oare fint as Piter? By him giet no op syn fyftichste de pystigens der wat út en do hast by my de flammen  wer oanwakkere.
  Hie ik it dy mar fertelle kinnen. Ast it witten hiest, fan it brekken fan de flok, wiest grif wol nei Ommen kommen, of net? Want al joech ik miskien mear om dy as oarsom doe’t wy jong wiene, do hast trochskimerje litten dat ik wol in grut plak ha yn dyn hert; al seachst dat letter pas yn. Timing, allegearre lousy timing. Ek dat is part fan de flok.
  Mar ik ha it gean litten. Dy en it foarnimmen. Planút fertelle by ús earste wersjen, dat slagge my net. It opskriuwen wol, mar ik doarst it net te ferstjoeren, dan soest it lêze, wêr’t ik net by wie. Op de ôfspraak foar in kuiertocht oan it strân koest net komme, om Gea. Ik hie it graach rinnende fertelle wollen, sûnder dy oan te sjen. Mar do doardest grif net omdatsto bang  bist foar de flok en dat is raar want do witst net dat er bestiet. Of witst it wol? Hat Age it dy dochs ferteld?
 Ik kin dy wer ferjitte. It bewiis is dat ik no op fakânsje bin mei Piter en de bern en hast net mear oan dy tink. Hjir op de camping yn de Gironde is it prachtich waar. Dizze streek is moai, fielt as thús, al ha ik hjir net earder west. Ik woe it dy graach sjen litte. It doarpke hjir flakby is ien heuveltsje-bochtsje-strjitteboel fan lytse winkeltsjes en  poppehúskes, mei oeral bloeiende blauwe rein strúken en hortinsjes yn hûndert soarten rôze. Beide bern de hiele dei sels op paad en Piter en ik bêste maatsjes. Hy puzelt, ik lês en ik skriuw. By de tinte mei syn beiden, of ik allinne middeis op it strân. Ik skriuw dit ek langút yn it sân, de see op tweintich meter en hûndert meter fan de tinte, hast krekt as eartiids op Amelân. Witst it noch?
  Moarn geane we nei hûs en dan hat it ek wol genôch west. Der komt minder waar oan en it benaut my wat, sa stadichjesoan. Ik sjoch yn oare gesinnen myn weiwurden tritiger jierren foarby kommen: útlobbere, soargjende memmen mei lytse pjutten. Of myn takomst: de âlden mei gruttere bern en de pearen dy’t wer op fakânsje binne sûnder.
  Piter sei juster dat wy oer trije jier ek alwer tegearre kinne, dan wolle se dochs beide net mear mei. Ik skrok derfan. Wêr sille wy it dan oer ha? En hoe soe it dan noch wêze mei de seks? Der rint hjir gjin inkele spannende kearel om, allegear it type bangelike brave gesinsman dat ik sa goed kin. Se sjogge jo net iens oan.
   
 Ik tink in soad oan myn beide sportskoallemannen,  John en Geart. Ik moat kieze. Ik besykje fan beide ek de neidielen te sjen. Geart is de jongste, hy is ferwaarmingstechnikus. We skele tsien jier. Alles skreaut dat er de ferkearde is, hy soe better by myn jongste suske passe, mar ik winskje him har net ta. Hy hat in slim jaloerske frou en trije dochters. Sy binne betiid troud, harren âldste is ek al sechstjin.  Hy is in desperado mei hiele leave eagen, mar ik kin dy jonge neat oars biede as in pear jûnen wille foardat ik wer nei Piter ôfset. As er mear ferwachtet, giet it fout.
 John is fjirtich, sjocht der better út en eaget soargeleas de wrâld yn. Hy liket op dy, hast deselde blauwe eagen, mar hy hat in iepen relaasje mei syn freondinne en dat stiet heaks op dyn tinken. Hy is skoalmaster en hat in ferskuorrend soart enerzjy; it mist my net dat hy geweldich is foar sa’n klasfol pubers. Hy is ideaal foar in slipperke.
  Mar wêrom ropt myn hert dan dochs fan Geart? Omdat er in hoedene siel hat, Gosse, lykas dy. Hy hat my in e-mail skreaun en der stie yn wat ik wollen hie datsto sein hiest. Hoe’t syn frou harren relaasje fergiftigt mei jaloezy en ûnsekerheid, wylst se in godlik moai lichem hat. Slank, blond. Alles fan harsels, sûnder de diëten, sjirurgen en it hurde wurk yn de fitness. It type sûne blonde ferpleechster. Bah, wat ha ’k in hekel oan sokke froulju.
  Ik sjoch se beide pas nije wike wer. As ik wiis bin, doch ik John en bliuw ik fier fan it libben fan Geart. Wat as ik fereale reitsje? It hert trillet my soms al in bytsje, it hat wer romte. Dêrom genietsje ik sa fan dizze lêste dei oan it strân. Gjin soargen, gewoan in bytsje minsken besjen.
  Nim no dat frommeske dat hjir no lânsrint, mei har beide soantsjes. Type blonde ferpleechster, ferdomd! Se liket sprekend op dyn Gea. Se is it net, want se praat Sweedsk. Dat kin ik wol in bytsje ferstean. Se is hiel leuk mei har bern. Har man is hjir net. Do silst wol om boadskippen wêze, of by de caravan lizze mei ien fan dyn boeken. Jim binne juster oankommen, tink. Sil ik efkes nei dy ta? Ik moat dy maklik fine kinne, want ik kin de sifers fan it nûmerboerd fan dyn blauwe Volvostation: 44 28.
  Ha, do soest dy deaskrikke en dan gau de situaasje fan mogelike ferlieding opbrekke, lykas alle eardere kearen. Want do bist bang foar de flok, dy’t is dat ik de relaasjes fan minsken opbrek. Al wol ik dat net, al bin ik der net op út. Manlju wolle myn rûne foarmen fiele, kinne harren net behearskje as se mei my allinne binne. Dan wolle se my ha, ek al sis ik nee.
  Goh, no fertel ik it samar. Wêrom fûn ik it sa dreech? Do wist it dochs wol. As Age immen yn betrouwen naam, wiesto it, oer dy dronken nacht sûnder bedimjen. Ferkearde tiid, ferkeard plak, ferkeard frommes. C’est moi, aussi en France. Ik brek relaasjes as dy fan Age en Josien en dêrom leit de flok op de leafde dy’t ik ha woe. Dêrom hasto no dyn sûne blonde ferpleechster en ik myn leave, soargjende Piter.
  It bliuwt spitich dat ik dy net yn Ommen trof. Ik woe it yn dyn bywêzen fiele: it wollen en it neilitten. Alle kânsen hawwe yn oere en tiid en se út leafde lizze litte. As ik dat foar dy net kin, foar wa dan wol? It hie my ferlost fan de flok. Mar ferpleechsters as Gea binne net oplieden om sokke genêzingsprosessen te begripen. Ik snap wier wol, datsto dy dêr op oanpasse moast. It hindert net mear.

 De sinne sakket leger. Ik brek op en klei my oan. Fierderop docht Gea itselde. Se ropt Sven en Jesper en docht in wite linnen jurk oer har himelsblauwe bikini. Fan in djoer design, dat sjoch ik sa wol. Se is moai en hartstikke brún en oar har búk kinst net sjen dat se twa fan dy grouwe jonges droegen hat. Hielendal net útwenne lykas myn liif.
    Se rint no by my lâns, mar sjocht my net oan, seit ek gjin hoi. Mar dat ferwachtsje ik ek net. Ik wit ommers wol hoe’t se oer my tinkt. In eintsje foar my út rint se nei jim caravan, net iens sa fier fan ús kampearplak. Jim sille grif itselde toiletgebou brûke. Frjemd tafal, dat ik jimme hjir tsjinkom. Mar it jout allegearre neat, leave. Ik lit dy los, flok en al. Mar Gea net. Moarn by’t skjinmeitsjen fan de dûsen sille se har fine. Dan binne Piter, de bern en ik al healwei hûs.