Elizabeth Bishop

 

QUESTIONS OF TRAVEL

There are too many waterfalls here; the crowded streams
hurry too rapidly down to the sea,
and the pressure of so many clouds on the mountaintops
makes them spill over the sides in soft slow-motion,
turning to waterfalls under our very eyes.
--For if those streaks, those mile-long, shiny, tearstains,
aren't waterfalls yet,
in a quick age or so, as ages go here,
they probably will be.
But if the streams and clouds keep travelling, travelling,
the mountains look like the hulls of capsized ships,
slime-hung and barnacled.

Think of the long trip home.
Should we have stayed at home and thought of here?
Where should we be today?
Is it right to be watching strangers in a play
in this strangest of theatres?
What childishness is it that while there's a breath of life
in our bodies, we are determined to rush
to see the sun the other way around?
The tiniest green hummingbird in the world?
To stare at some inexplicable old stonework,
inexplicable and impenetrable,
at any view,
instantly seen and always, always delightful?
Oh, must we dream our dreams
and have them, too?
And have we room
for one more folded sunset, still quite warm?

But surely it would have been a pity
not to have seen the trees along this road,
really exaggerated in their beauty,
not to have seen them gesturing
like noble pantomimists, robed in pink.
--Not to have had to stop for gas and heard
the sad, two-noted, wooden tune
of disparate wooden clogs
carelessly clacking over
a grease-stained filling-station floor.
(In another country the clogs would all be tested.
Each pair there would have identical pitch.)
--A pity not to have heard
the other, less primitive music of the fat brown bird
who sings above the broken gasoline pump
in a bamboo church of Jesuit baroque:
three towers, five silver crosses.
--Yes, a pity not to have pondered,
blurr'dly and inconclusively,
on what connection can exist for centuries
between the crudest wooden footwear
and, careful and finicky,
the whittled fantasies of wooden footwear
and, careful and finicky,
the whittled fantasies of wooden cages.
--Never to have studied history in
the weak calligraphy of songbirds' cages.
--And never to have had to listen to rain
so much like politicians' speeches:
two hours of unrelenting oratory
and then a sudden golden silence
in which the traveller takes a notebook, writes:

"Is it lack of imagination that makes us come
to imagined places, not just stay at home?
Or could Pascal have been not entirely right
about just sitting quietly in one's room?

Continent, city, country, society:
the choice is never wide and never free.
And here, or there . . . No. Should we have stayed at home,
wherever that may be?"

 

 

Elizabeth Bishop

 

FRAGEN OMTRINT IT REIZGJEN

Der binne te folle wetterfallen hjir; de bomfolle streamen
fleane te hastich nei de see,
en troch de druk fan safolle wolken op de berchtoppen
stoarte se har oer de skeanten yn sêfte slowmotion
en feroarje rjocht ûnder ús eagen yn wetterfallen.
- Want as dy strepen, dy einleaze, glimmende trienspoaren,
noch gjin wetterfallen binne,
sille se dat yn in flugge ieu of sa, sa’t de ieuwen hjir ferrinne,
wierskynlik wol wurde.
Mar as de streamen en wolken mar trochreizgje en –reizgje,
lykje de bergen de rompen fan omsleine skippen,
mei slib en seepok bedutsen.

Tink oan de lange tocht nei hûs.
Hiene we thúsbliuwe moatten en tinke moatten oan hjir?
Wêr hiene we hjoed wêze moatten?
Is it goed om nei frjemden te sjen dy’t spylje
yn dit frjemdste fan alle teaters?
Wat is dat foar bernichheid dat we, salang’t der in sucht libben
yn ús liven sit, mei alle geweld fuortfleane wolle
om de sinne fan ’e oare kant te besjen?
De lytste griene kolibry op ’e wrâld?
Te stoarjen nei in ûnferklearber âld stik mitselwurk,
Ùnferklearber en ûnbefiember,
Hoe dan ek besjoen,
Op it earste gesicht en altyd, altyd moai?
O, moatte we ús dreamen dreame
en dan ek noch besitte?
En hawwe we romte
foar noch in optearde sinne-ûndergong, noch altyd frij waarm?

Mar it hie ús grif muoid
as we har net sjoen hiene, de beammen oan dizze dyk,
fan in oerdreaune skientme werklik,
as we har net meneuveljen sjoen hiene
as nommele mimespilers, yn rôze gewant,
- as we net stoppe hiene foar benzine en
de drôve, twatoanige, houten deun heard hiene
fan ûngelikense houten klompen
achteleas kloskjend oer
de flier fan in pompstasjon fol oaljeplakken.
(Yn in oar lân soene de klompen allegear neisjoen wêze.
Elk pear dêr soe krekt deselde toanhichte hawwe.)
- It hie ús muoid as we dy oare, minder primitive muzyk
net heard hiene, fan de grouwe brune fûgel
dy’t sjongt boppe de stikkene bezinepomp
yn in bamboetsjerke fan jezuïtyske barok:
trije tuorren, fiif sulveren krusen.
- Ja, it hie ús muoid as we net bemimere hiene,
ûnskerp en sûnder útkomst,
hokker ferbining der ieuwenlang bestean kin
tusken it lompste houten fuotark
en, subtyl, skitende krekt,
de útsnijde fantasijen fan houten kooien.
- As we nea de skiednis bestudearre hiene oan
de sleauwe kalligrafy fan sangfûgelkooien.
- En nea nei de rein harke hiene
dy’t safolle wei hat fan politike redes:
twa oeren ûnmeilydsume retoryk
en dan ynienen in gouden stilte
sadat de reizger syn notysjeboekje krijt, skriuwt:

Komt it troch in tekoart oan ferbylding dat we geanei
nei plakken dy’t we ús ferbyldzje, en net gewoan thúsbliuwe?
Of soe Pascal net hielendal gelyk hân hawwe
mei dat rêstich yn jo keamer sitten bliuwe?

Wrâlddiel, stâd, lân, mienskip:
de kar is nea rom en nea frij.
En hjir, of dêr… Nee, hiene we thúsbliuwe moatten,
wêr’t dat dan ek wêze mei?’