De skieppehoedster

Der stie in frou bij de skuordoar. Ebk rûn derhinne. ‘Ik ha noch noait skieppetsiis hân,’ sei de frou. ‘Kom mar mei,’ sei Ebk, ‘hjir stiet in kuolkast fol.’

De frou rûn achter har oan de skuorre yn. Tsjin de sydmuorre oan stie in grutte kuolkast fol skieppetsyskes dy’t blonken yn it ljocht fan ’e kuolkast en justjes trillen doe’t er oansloech. ‘Doch fuort mar twa,’ sei de frou. Ebk helle der twa út en lange se de frou oer. Dy stie der ûnhandich mei te heinderbaljen, lei se doe op in omkearde amer en helle in beurs út it taske. In grutte flap helle se der út. ‘It wikseljild moat ik út ’e hûs helje,’ sei Ebk, ‘rin mar even mei.’ De frou skarrele achter har oan troch de lange gong. Se kamen yn ’e keuken. De frou seach it lân oer, seach Ebk. Yn ’e fierte wie de toer fan ’e hoofdplaats te sjen, skean foar har de keppel skiep. ‘Wolle jo ek in kop tee ha,’ frege Ebk, ‘it is sawat teetiid.’ ‘Graach,’ sei de frou. ‘Gean mar even sitten,’ sei Ebk. Se skaaide bij de frou lâns nei it oanrjocht en sette wetter op.
      ‘Hjir sit ik graach,’ sei Ebk. ‘Dat wol ik wol leauwe,’ sei de frou. Se sieten in skoft ta it rút út te sjen. It begûn sêft te reinen. En meidat se der nei sieten te sjen begûn it hurder te reinen. ‘Dêr reint it alwer hinne,’ sei Ebk. It teewetter sear. Ebk gie oerein, sette tee en geat yn. Se die der in koekje bij. It wie stil, sa stil dat de frou harsels sykheljen hearre koe, sa stil dat de frou Ebk en Ebk de frou sykheljen hearre koe. ‘Earder dienen ús heit en ik de skiep tegearre,’ sei Ebk, ‘hij is twa jier lyn stoarn. Hij hie de middeis oan ’t stikelstekken west, stapt teetiid it bûthús yn en sakket ynelkoar. Dea.’ In moaie dea, tocht de frou, mar se doarde it net te sezen. ‘In moaie dea,’ sei Ebk.

‘Mei ik de pleats besjen,’ freget de frou, ‘it docht my tinken oan froeger. Us pake-en-dy wennen op sa’n soarte fan spul.’ Se gean oerein en rinne nei de opkeamer.
      ‘Pas op foar it opstapke,’ seit Ebk. En har hân roert dy fan de frou, omdat sij de hân útstekt as warskôging en de frou harres om’t se kjel wurdt. ‘Tink om it trepsgat,’ seit Ebk, as se op de oerloop binne. En it trepsgat ûntwikend strykt de frou mei de earm bij dy fan Ebk lâns.
     ‘Pas op foar dy balke dêr,’ seit Ebk, as se op in keammerke stean ûnder it skeane dak, ‘stomp de holle net.’ Se hâldt de hân tusken de frou har holle en de balke. En it hier fan ’e frou glidet ûnder Ebk har hân del. 

Se lit de frou foargean de heasouder op. Tusken de heapakken stean se. Rinne deroerhinne, omdat de frou ta it dakfinster út sjen wol. De frou klimt noch in pak omheech en rikt nei it rút. ‘O, wat kin men hjir fier sjen,’ seit se. Mei wipt it pak om. En fansels stekt Ebk de earms út om de frou op te heinen. Tegearre falle se achteroer tsjin de pakken oan. Skiep yn ûnmacht, leze se yn it hea. Se sjogge elkoar oan yn it ljocht fan it dakfinster. Rein tikket op it finster. It lekt in bytsje. Der falt in drip op ’e foarholle fan ’e frou. Se glimkje en foarsichtich faget Ebk de drip ôf fan ’e foarholle fan ’e frou. En de frou aait Ebk oer de hân dy’t har de drip fan ’e foarholle ôffage. En oer de earm aait de frou Ebk. En heel foarsichtich streaket Ebk de frou oer it wang. En de frou, de frou strykt Ebk oer it hier. En heel, heel foarsichtich, stekt Ebk in hân út nei in boarst. Se fielt it triljen troch it tinne bloeske hinne. De frou suchtet djip, drukt har lippen op dy fan Ebk, heel lichtjes earst. En Ebk drukt heel lichtjes earst werom en dan steviger, giet mei de hân oer in heup fan ’e frou, in stút. Se fielt it stút triljen troch de tinne stretchbroek hinne. Dan wrakselet de frou heal oerein, krûpt se op Ebk, set se in knibbel oan wjerskanten fan Ebk del, dat Ebk net in kant út kin – as soe se dat wolle – en skoot se de hannen ûnder Ebk har wide shirt, lûkt se Ebk it himd út ’e broek, skoot se Ebk har shirt en himd omheech, makket se Ebk har bh los en begjint se de boarsten te tútsjen, slikket se om in spien, sobbet se derop. En Ebk, Ebk wol de frou ek oanreitsje, op it bleate fel en se lûkt it bloeske fan ’e frou ta de stretchbroek út en giet mei de hannen oer de bleate rêch fan ’e frou, oer de búk en heel, heel, heel foarsichtich giet se mei in hân in eintsje bij de stretchbroek fan de frou yn. De frou hâldt op fan sobjen. Sit even deastil. Skuort dan knoop en rits fan har eigen en fan Ebk har broek los. En dan wurde broeken oer knibbels, oer ankels skood. Witte hannen en mûlen amper rie mear, fan wêr earst en wêr lêst. En billen en stuten en boarsten trilje, glinsterje yn it ljocht fan it dakfinster.

          Bûtendoar bletterje de skiep.