KENING FAN DE JUNKS 17

In pear dagen letter krige Desiderius de konsepttekst fan it artikel dat yn de Sneonsbylage fan it Nijsblêd ferskine soe. Mei triljende hantsjes makke er de slúf iepen en lies it ferslach in pear kear hastich troch. Hieltyd breder glimke er. Dat like derop! Hy hie eins mar ien korreksje. It sintsje ‘hy wie direkteur fan de ôffalferwurking te Swol’ feroare er yn ‘Hy wie earder yn Swol wurksum’, en hy skreau der as sabeare ekskús by ‘Om redenen fan imago’. Dêr hiene sjoernalisten almeast wol begrip foar. Hied er net al oanjûn dat er him wat skamme hie foar dat baantsje, dat it in middel west hie om út Belgysk Kongo wei wer yn Nederlân te bedarjen? No dan!

Op de sneon dat it artikel útkomme soe, wie er al der al ier en betiid ôf. Hoe let wie de supermerk iepen? Healwei njoggenen. Hy seach ta it rút út. It wie bewolke. It moaie waar wie oer. In stil, bewolke, wynleas waar kundige de oergong oan nei rûger hjerstwaar mei rein en stoarm. It wie wylst al mids oktober. De earste blêden foelen fan 'e beammen. Doe't er yn de supermerk wie,  stode er daalks nei de kranten ta, in winkelkuorke ûnder de earm want der moast ek bôle komme. Hy eage fluch de krantestandert op en del. Gjin Nijsblêd. Hy frege oan in kassjêre oft it Nijsblêd der noch net wie. It andert kaam fluggernôch: ‘Nee, dy komt fan 'e middei pas.’ Ferduld, dêr hie er net op sind. It Nijsblêd wie in middeiskrante, dy't pas nei in oere as alve yn de supermerken en boekhandels lei. De besoarging oan hûs wie noch letter.

Dy moarns koe er it net rjocht fine. Hy dangele wat om hûs hinne. Hy belle Benedictus, mar dy naam net op. Wie grif by in freondinne de snein oer. Hy liet sels yn him omgean om it gers mar te meanen, hoewol't er dêr ien foar hie. Mar by einsluten skrok it idee fan echt wurk, mei de hannen, him dochs ôf. Sels Ynternet koe him no net befredigje.

Om kertier oer alven wie er wer yn de supermerk en tearde daalks de Sneinsbylage iepen. Blêdzje, blêdzje, ja, dêr wie er al. Paginabreed in foto fan himsels yn fol ornaat. Prachtich, prachtich. Wat stie er der moai op. Myld en dochs beret. Flot en kreatyf. In moderne direkteur dy't derfoar gong. En dêrûnder de tekst. Mei dêryn ek de nammen fan de organisaasjes dy't al Oandielen yn Leafdiedichheid ôfnommen hiene. Dy krigen no ek waar foar har jild. Syn hiele kredo dat de hegerein him wer bekroadzje moast om de legerein en oarsom stie deryn, en syn inisjatyf om dat yn de praktyk te bringen. Nee, mar! Fantastysk.

Hy naam de krante mei nei hûs en lies dêr de tekst noch in pear kear foar. Dat moast op de webside fan De Flechtheuvel. Hy soe der moandei daalks wurk fan meitsje, as dy stazjêr fan Ynformatika noch hieltiten by har omrûn.

De moandeis op it wurk waard er troch al syn ûnderskikten oansprutsen oer it loovjende artikel yn it Nijsblêd. Fansels, achter syn rêch waard wol rabbe oer hoe 'n dandy as er wie, en wat in egotripper. Mar de algemiene teneur wie dochs dat dit in goed saak wie foar de Soarchynstelling en foar de helpbehoevenden. It folk wie wer ris wiisd op de neden fan de swakken. De ynstelling hie him profilearre. Wethâlders liezen by einsluten ek de krante, en soene har wurk wis wol wurdearje. In inkelde pessimist wiisde op it risiko fan ekstra besunigingen no't de gemeente yn ‘e rekken hie dat De Flechtheuvel ekstra ynkomsten oanboarre hie. Mar de measten hiene noch wol safolle betrouwen yn ‘e autoriteiten dat se tochten dat soks net gau barre soe.

Doe't er tusken de middeis op de golfklub wie, waard der ek in protte fûstke en praat fan lokwinske, en dat hast moai foarinoar krigen. Sels it yntellektuele part fan de (regionale) naasje wie te sprekken oer de aktiviteiten dy't de kleau tusken hegerein en legerein, junks en folk wer tichtsje moast.
   Hy moast dyselde deis noch op de Regionale Omrop Noard ferskine, en dat die er mei leafde. De lanlike media krigen der lucht fan. Al gau waard er troch Jan Pulver ûnder fjoer nommen yn in goed besjoen sportprogramma. Mar Desiderius glide troch alle krityske fragen hinne. Oeral hie er in antwurd op. Twa heechleararen debattearren oer de ekonomyske en etyske kant fan de saak. Hy waard efkes bekend yn Nederlân. De Stichting die goede saken. Desiderius en Benedictus hiene der no wol klauwen oan om alle bedriuwen en organisaasjes dy't kontakt sochten fan tsjinst te wêzen.
   Se lutsen noch in pear stazjêres oan foar it tariedende wurk, en kamen sels fanwegen as de saken serieus lieken te wurden. Oan syn eigentlike bestjoerswurk as direkteur fan de Flechtheuvel kaam er no amper ta. Mar foelen de belangen fan De Flechtheuvel eins net gear mei dy fan de Stichting? No dan! It wie "booming business". Oandielen waarden ferkocht, jild kaam yn, jild waard ynvestearre, stazjêres makken in glossy jierrapport oer de ynkomsten en súksessen fan de Stichting en der wie in protte omtinken foar de nije dependance op it Yndustryterrein. Want dat moast de jildsjitters yn it sin bringe wêr't se foar betellen.
  It hie hast wol wat wei fan sjantaazje, tocht Desiderius yn in filosofyske stimming. Mar wie al it saken dwaan net in subtile foarm fan sjantaazje? De jildsjitters wiene wylst bliid mei de positive publisiteit, bliid mei it feit dat der gjin dependance yn in goede buert kaam en bliid dat se jild ôflûke koene fan de belêstingen. It dividend, de winst út de belizzingen soe oan de ein fan it jier útkeard wurde, fia in BV dy't lieard wie oan de Stichting. Dy kant fan de saak waard regele troch de boekhâlder, Dominicus. Boekhâlder Dominicus en direkteur Desiderius wiene beide yn tsjinst fan de Stichting en lieten har der goed foar betelje. Neat gjin leafdiedichheid! Jild moast der komme foar de twa drege bodders. Dat de mannen hiene it aardich foarinoar. Tochten se.