YN KANADA

Trije kopkes, in foarke en in panne. It is de ienfâld, dat is it, it is dy ienfâld. Dat is de reden wêrom’t ik hjir bin. Gjin tastannen. Nee. It is stil. De oare reden wêrom’t ik hjir bin en net mear thús. Dy enoarme stilte. As in waarme tekken dy’t hielendal foar my is. Ik lûk him om my hinne. Ik sliep, as in blok hout, as in bist sûnder tinzen.
  Beammen, oars net as beammen. Fierder neat. Ik ha him skreaun dat it hjir sa stil is. Hy antwurde net. Hy is de man net foar stilte. Harrejasses. Harrejasses, sei ik dan ek doe’t ús muoike Janke dea wie, ik sil nei Kanada ta. Ferbjustere wie er. Wat ik dêr soe. No, wat ik hjir doch fansels. Rêstich in kop kofje drinke mei de radio út. En de tillevyzje hjir, dat is dat grutte wâld. It sjocht derút as in searje op National Geographic. Mei bisten fansels. Yn alle soarten en maten strune se hjir om. Ik ha him skreaun oer dy bisten, wy gienen in kear tegearre nei de bistetún ta, dat sadwaande, mar hy antwurde net.
  Trije kopkes, in pantsje en in leppel. En in aai. In dik aai. Fan myn hinnen. In frou allinne yn Kanada moat wat. Dus kocht ik hinnen en timmere in hok. Ik ha him ek skreaun oer de hinnen. Doe antwurde er wol. Hy stjoerde in hoanne werom. It bist wie sawat dea doe’t de postrinner him ôflevere. In sneu heapke fearren en in snaffel dy’t gjin tok mear sizze koe. Mar it is wat mei hoantsjes. It hele hinnehok hat er al boppe op sitten. Sneu foar him, sneu foar de hinnen.
  It is wol sa stil. Sa stil ha ik it earder net meimakke. Sa hie ik net tinke kinnen dat beammen sok oangenaam selskip wêze kinne. Risselje as der wat te risseljen falt, en fierder stil. It hat ek wol oare kanten, as frou yn Kanada. It is hjerst no en de wrâld is fan blabze wurden. It is gjin plak foar kreaze jurkjes en skuon. Sels yn ’e waskmasine krijst soks net mear skjin. En dat is ien fan dy dingen hjir, ik ha gjin waskmasine. Us muoike Janke die alles noch mei de hân. Mar goed, ik sil net klaaie. Want ik bin sels allinne nei Kanada ta gien. Nei it hûs fan ús deade muoike Janke.

Ik wist it doe net. Hoe’t se krekt oan har ein kaam wie. Se hienen har dea fûn, bedobbe ûnder de blabze. Dus bin ik ôfset yn ’e fleanmasine om te sjen wat ik sels útfine koe. Doe’t ik noch by him wenne, seach ik hast alle jûnen in detektive. Ik wit, der binne in soad mooglikheden om de dea syn gerak te jaan. Dat ha ik op ’e tillevyzje sjoen. Der binne in soad manieren om yn minsken te stekken en op se te sjitten. Ik sei, miskien hawwe se dat earme minske de keel wol trochsnijd. Rekkenje dêr mar net op, sei er. Ik sei, hoesa net. Dêr wie se te gemeen foar, sei er doe. Ik seach him oan. Foar myn part koe er omwaaie. Ik sil it wol sjen yn Kanada, sei ik tsjin him en doe ha ik it reisburo opbelle.
  Dat ik kaam eins om de brot te besjen. Mar it foldie my. Tige mei ik wol sizze. Ik die de ruten iepen, stapte wat om en snapte doe wat ús muoike Janke socht hie. Ik bleau. Ik makke it hûs skjin en lei hele dagen bûten op in tekken. Doe wie it simmer, no wurdt it winter. Somtiden mis ik wol wat as frou. Ja. Ik bin gjin brodkse hin, ik taal net nei in healdeade hoanne dy’t tinkt dat er in man is. Dat mis ik net. Ik mis gewoan in man yn bêd. Der is wol in oplossing foar. Dan bellest Dingo Local op. Sa simpel is dat. Hjir yn Kanada. It grutte lân fan ’e bergen en ’e wâlden. Dan bellest dyn Dingo Local op.
  Ik fûn it nûmer fan Dingo Local op in briefke fan ús muoike Janke. Alle laden en kasten hie ik al iepenhân, mar ik hie neat útfine kinnen oer har dea. Ik tocht, dat nûmer sil ik mar ris opbelje, wa wit. Ik belle op en in mannestim sei haai en ik sei dat ik gjin fisk wie, mar Catherine. So, sei er en hy smakte mei de lippen. I like a woman like you, sei Dingo Local. Ik tocht oan ús muoike Janke en tocht my yn hoe’t sy sizze soe I like a man like you. Mar nuver, nuver, dat slagge net en doe sei ik hello.
  O, dat rút moat mar wer ticht. It siicht. De snie komt der oan. It skynt sa te wêzen dat dalik alles  yn ’e snie sit. In soart fan frieskiste dus. Ja, dit is Kanada. Dingo Local dus. Ik sei hello foar de tillefoan. Hy sei net folle, smakte wer mei dy lippen, wat ik dochs wol wat goar fûn. Mar goed, ik bin ek mar in frou allinne, dus ik sei do you like chicken Dingo en ik lei him út wêr’t ik wenne. Ik hie sa’n byld foar my fan in knappe keardel oan myn tafel, mei in bakt hintsje yn it midden en iksels oan ’e oare kant. Dat like my wol wa ta. Dingo Local smoarde sawat doe’t ik him dat frege. Ik wit wol dat guon manlju rap klearkomme, dat se gau foarsjoen binne, mar soks hie ik noch net faker meimakke. Ik hie it doe al witte kinnen, mar ik bin de snoadste net as it om manlju giet. En doe hienen wy in date.

Trije kopkes, in koekepanne en in knyft. It moat sunich yn Kanada. As de snie samar komt, sizze se, bist ferhongere foar’sto it witst. Mar foar de date mei Dingo Local slachte ik ien fan de bêste hinnen yn it hok. Ik draaide de kop fan it bist om en klear wie it. Dy man soe in hin ite hjir. Doe ha ik ek in nije brief skreaun en ferteld dat der in oare man yn it spul wie. Gjin antwurd fansels. Allinne dy keakeljende hoanne yn it hok. Dy miste ien fan syn hinnen.
  It wie regele en Dingo Local wie presiis op ’e tiid. It hier hie er ûnder de gel smard, in smoarch houthakkersboesgroen hie er oandien en de fuotten sieten yn hielendal ferkearde learzens, mar ik fal altyd op ferkeard. Dat wit ik wol. Dat hoecht gjinien my te fertellen. Dingo rûn fuortendaliks op it hinnehok ôf. Funny, sei er. Ik tocht doe noch dat se yn Kanada blykber hele oare hinnehokken hienen. Ik liet him de hoanne sjen. Wow, sei er. From Holland, sei ik. Hy waard wat bleek. Ik sei dat ik in hin foar him klearmakke hie. Wy ieten.
  Sjochst wol, it snijt al. Harrejasses. Dy snie, dy snie makket my o sa kjel. Ja, dy makket my kjel. Dan komme de bearen nei de huzen ta, omdat se honger hawwe. Dat minske op it reisburo hie my fan alles ferteld oer Kanada, mar net dat it swart sjocht fan ’e bearen. Dy bisten sitte werklik oeral, oeral en wurdst der crazy fan.
  I am so crazy about you, dat sei Dingo Local. Wy leinen op ’e bank. Hy lei boppe op my. God, it hie dochs wol in keardel west doe’t er ien kear dy ferkearde learzens út hie. Ik skuorde him de klean fan it liif ôf en hy smakte wer mei dy lippen fan him. Mmm, sei er en doe kaam er klear. Dingo hie himsels yn fiif minuten klearstoomd. Moaie boel. En dat noch wol yn Kanada. Hy die de klean oan. En hy lake. Dingo Local lake cool as the marlboro man. Hy soe op hûs oan. Maybe snow, sei er en it waard my kjel om it hert. It sloech yn my. Wy sieten noch in skoft op ’e bank. I liked your chicken, sei er. Hy woe wol eefkes by de rest sjen. Good, sei ik, very good.
  Trije kopkes, in skaal en in jachtgewear. In erfstik fan ús muoike Janke en se soe my sa ris sjen moatte. Mar se is dea en komt net werom. Safolle ha ik der wol fan sjoen doe’t ik har ien kear opgroeven hie. Dingo Local. Ja. Dat docht my wol sear. Jo moatte dochs wat sunich wêze op wat jo hawwe. Mar ja, it wie myn eigen domme skuld. Ik koe der wier neat oan dwaan. It wie de skuld fan ús muoike Janke. Ik swar it. Ik swar it dat sy it wie dy’t dat jachtgewear fan ’e muorre kriich. Mei ien grutte swaai hie se it yn hannen en doe rûn sy nei de doar ta. Ik fielde myn bloed en stroffele oer mysels. Ik woe noch roppe: Dingo. Mar nee. Op dat stuit stie ik yn ’e doar mei it jachtgewear yn ’e hannen. It reinde. Ik hime. En Dingo siet yn it hinnehok en rôp. Hy rôp.Your aunt shot herself. Shot herself. De rein foel. Ik seach wat bewegen tusken de ivige beammen. Ik seach in bear. Of better, ús muoike Janke seach de bear, want foar’t ik it yn ’e rekken hie, lei ik oan en skeat. Ik raasde. My aunt shot herself. Dingo foel op ’e grûn del. It jachtgewear trille my yn ’e hannen. Ik rûn op him ôf en hy sei: I buried her here. Ik swar it, sei er. Shot herself. Bloed sipele út ien fan syn skonken. Ik lei oan. No lei ik sels oan. En ik skeat op ’e nij.
  De snie, it kin my úteinlik it measte net skele. It jout mear stilte oan de wrâld hjir. Mar ik haatsje dy bearen. Raar wurd ik der betiden fan. Mar ja, dêrom dit jachtgewear. Dêrom. O ja. Dingo Local ha ik bedobbe ûnder it hinnehok. Syn learzens ha ik ek mar bedobbe. Ik bedoel, wat moat in frou allinne yn Kanada mei hielendal ferkearde learzens. Nee, gjinien hat noch nei Dingo Local frege. No ja. Ik wit wol dat ik fal op ferkeard. Ik ha ek noch yn in brief skreaun dat dat mei dy oare man no wer oer is en dat der fan alles mooglik is. Gjin antwurd.

It is wer o sa stil hjir. De beammen waaie foar harsels dizze dagen. In frou allinne mist wolris wat. Ja. Ek yn Kanada.

*