KENING FAN DE JUNKS 15

‘Noch oare ynformaasje?’
Se skodholle har moaie jongeskopke.
‘Ok, dan sjogge wy de man wol kommen. Bring my in par en in skylmeske, ast wolst.’
   Hy seach ta it rút út. Lyoeske brocht him de par. Hy luts it stâltsje derút; by ripe parren kin dat, wist er út ûnderfining. Hy hold de par yn ‘e lofterhân en snie de kop derôf. Under him wie it noch drok op 'e diken. Der wie in tinne bewolking dy't grif oplosse soe. Beammen beweegden yn in sêfte septimberwyn. Op de grûn koe men de earste ikels en kastanjes fine. Desiderius snie reepkes fan de par ôf en behimmele se, yn tinzen wei. Hy wipte mei syn meske in rot plakje út syn par. In junkplakje, tocht er, en tagelyk wie er himsels bewust fan dat it gjin foech jout foar in direkteur fan in ynstelling foar junks om soks te tinken. O, sei er tsjin himsels, ik sil it ek noait sizze; it is allinnich it sizzen dat gjin foech jout. Mar ik mei it al tinke. En hy lake om syn eigen dûbelhertichheid, want hy hie in protte wille fan himsels.
   Ut en troch seach er in bekend gesicht oer de strjitte rinnen. Se kamen komselden mei de bus. Almeast rûnen se. Klanten. Kliïnten. Junks. Elke stoer dy't se útsparje koene, soene se útsparje; eins wiene se krekt as oare Nederlanners. En hy wie har kening, hy wie kening fan de junks. De oaren wiene gjin junks. Dy't yn har reek útstjittend rydark nei it wurk ta rieden wiene gjin junks, ek al soene se de auto gjin dei stean litte kinne. En dy't de sjips net stean litte koene, en de kola, en de sigretten… Och en de tillevyzjeslaven en de kranteslaven net te ferjitten. Keningen en junks! Hy hate syn filosofyske stimmingen. Om himsels te ferdivedearjen die er syn kompjûter oan. Hoewol't der wer allegear nije firussen de PC's pleagen, hie hy der as Mac-brûker gjin lijen fan. Hy surfte in pear porno-sites by del. Doe die er in kompjûterspultsje om wat agressiver te wurden. En doe't it tsjin tsienen rûn, siet er yndie wer lekker yn syn fel, de spultsjejunk. Doe't er de tillefoan rinkeljen hearde, fûn er it sels spitich dat er ophâlde moast te spyljen.
   ‘Lou de Waal fan it Nijsblêd foar jo, menear.’
   ‘Lit him mar komme, en freegje daalks oft er ek kofje ha wol. Net myn Senseo, gewoan út de automaat, hear. Oars tinkt er ferkearde dingen.’
   Efkes letter swaaide de doar iepen en liet Lyoeske twa hearen yn. Foarop rûn in man mei griis kroltsjehier, in bril op en in fyn besnien gesicht. Koene sjoernalisten der ek al as yntellektuelen útsjen? tocht Desiderius ferheard. Hy hie in spikerbroek oan, mar hy hie wol de muoite naam en doch in strik foar, dy't boppe de split yn syn fest sichtber wie. Achter him oan rûn in korpulinte man: kealjende plasse, snorke, bril, dy't in grutte kamera by him hie. Twa manlju?
   De earste stuts de hân út, en fûstke mei Desiderius.
   ‘Ik bin Lou de Waal.’
   ‘Desiderius Huizinga.’
   ‘Ik bin mar sa frij west en ha in fotograaf meinommen.’
   ‘Dat hiene je oer de tillefoan net sein.’
   ‘Nee, wy wiene earst fan doel in lyts berjocht op de regionale side op te nimmen. Mar ik hearde op de golfklub (Hea, tocht Desiderius, golve sjoernalisten no ek al?) allegear goede berjochten oer jo inisjatyf.’
   ‘No, dat docht my deugd’, kaam Desiderius der tusken.
   ‘Doe ha ik yn oerlis mei de haadredaksje besletten der in paginagrut item foar de Sneonsbylage fan te meitsjen. En dêr hearre fansels in pear foto's by. Ik nim oan dat jo dêr gjin beswier tsjin ha sille, ek al is it in feroaring fan plannen.’
   ‘Nee, neat net’, sei Desiderius en stuts de hannen ôfwarrend op, om sjen te litten dat er it idee om foto's te wegerjen fier fersmiet.
   ‘No, dan sil ik jo daalks ús húsfotograaf, of leaver, ien derfan, foarstelle: Willem Reker.’ De grize korpulinte man stapte út it skaad fan de sjoernalist en fûstke ek mei Desiderius.
   ‘Is it goed dat wy mei de foto's begjinne? Earst in pear fan jo, dan fan it gebou en dan kin Reker wol nei it wurk werom wylst wy prate.’
   Alsa barde. Desiderius wie frijwat narsistysk en posearde mei grutte nocht achter syn ikehouten buro, by it twa-by-twa meter rút mei útsjoch oer de Stêd Grins. Hy rûn sels noch efkes mei de fotograaf mei om foar it gebou fotografearre te wurden, en fansels op de moarmeren flier by de resepsje. Doe hie de fotograaf ek wol syn nocht fan him. Hy frege oft er noch efkes allinnich omrinne mocht en dat stie Desiderius fansels ta. Doe gie er gau werom nei syn keamer dêr't er De Waal allinnich litten hie mei kofje. Miskien net sa snoad. As er oan syn kompjûter siet en mei de BACK knop fan Ynternet Explorer boarte, soe er al nei syn porno-sites surfe. It swits bruts him benei út as er der oan tocht hoe't er him meislepe litten hie troch syn posearnocht wylst dy ferrekte sjoernalist miskien al stof foar in artikel hie: ‘Direkteur Flechtheuvel sels ferslaafd oan seks-surfen’. De mage draaide him om yn it liif wylst er troch de kreas ferve gongen werom draafde nei syn kantoar. Dêr wie lykwols neat te rêden. De Waal wie yn petear mei Lyoeske. Lyoeske hie him blykber fan kofje foarsjoen want hy hie in dampend plastic bekerke yn de hannen. Sa gau't De Waal Desiderius oankommen seach, joech er de wichtiger persoan daalks syn folsleine omtinken. De mannen waarden wei achter de doar fan Desiderius syn kantoar. Lyoeske suchte djip. No wie se tenminsten wer efkes op harsels.
   Desiderius naam plak achter syn buro. De Waal gie op de stoel foar besite sitten oan de oare kant. As wie it in skaakparty.
   ‘No Huizinga, hoe binne jo op it idee kommen fan dy oandielen yn Leafdiedichheid?’