KENING FAN DE JUNKS 12

Desiderius seach om him hinne. Wat in moai kantoarke hie de direkteur fan De Flechtheuvel. Ja, it kantoar fan de âlde direkteur hie in bytsje skurf en ienfâldich west. Hoe koe men yn in skurf en ienfâldich kantoar in djoere wethâlder fan de gemeente subsydzjejild út 'e bûse prate? Dat hie syn foarnaamste argumint west doe't de ûndernimmingsrie, Neeskens foarop, him ûnderfrege hie oer de renovaasje fan de direkteurskeamer en de hal dêr't de besikers it gebou yn kamen. Want hy hie al sa tûk west en lit net inkeld syn eigen keamer renoveare. Dat soe al te folle yn it each rinne. Nee, dan de hal ek mar. Hy hie de ûndernimmingsrie maklik oertsjûgje kinnen mei it argumint dat it gebou der representatyf útsjen moast. En dan foaral de hal -  want de earste yndruk telt it meast -  en syn keamer dêr't wichtige gasten ûntfongen waarden. Fansels hie ien fan dy pestkoppen fan de ûndernimmingsrie frege: ‘As wy ris wichtige gasten ha, meie wy dy dan ek yn de direkteurskeamer ûntfange?’
    It hie him op it puntsje fan 'e tonge lein en sis ‘Jim? Mar jim ha dochs noait wichtige gasten?’ Yn stee dêrfan sei er dat yn oerlis, en as it om in saak fan belang gie, soks fansels wol te regeljen wie. En dêrmei út.

Wolfernoege liet er syn eagen nochris oer it kantoarke gean. Alles stuts himmel yn de ferve. It lytse rútsje dat ûtseach oer it wetter fan de Easterhamrikkade wie der útbrutsen, en ferfongen troch in twa by twa meter dûbel glês. In balkontsje derachter hie spitigernôch krekt net helber west. In direkteur moat him ek bedimje kinne en doch sunich oan om it goede foarbyld te jaan.

Hy hie de ferbouwing sels regele. As direkteur hie er op syn strepen stien en sels it bouwbedriuw en skilderbedriuw útsocht. De ûnderhannelingen dêrmei wiene bêst wol lêstich. Se wiene wend dat se de oerheid mar bedonderje koene; wiene it net har eigen belêstingsinten dy't se weromfertsjinnen? Sa redenearren bou- en skildersbedriuw. Desiderius hie har lykwols ferge op 50% fan it bedrach boppe de trochsneed fan de offerten dy't oare bedriuwen útbrocht hiene. Mei oare wurden, Desiderius hie de djoerste útsocht, want dat soe ek wol de korruptste wêze. En dat kaam út. De ein wie dat Desiderius 40% fan de oerwinst krige, it bedriuw 60%. Op it totale bedrach wie dat betsjutte dat sa'n 10% fan de totale rekken. Dochs wer in moaie ynstruier. De maitydsbonus, hie er dat neamd. Mar hy hie al bedongen dat it bedriuw ek in blaumoandei twa junks yn tsjinst nimme soe. Mocht it útkomme, dat er de djoerste offerte nommen hie, dan koe er altyd de brief toane dêr't ynstie dat dit bedriuw meiwurkje soe oan it Maatskiplik Reyntegraasjeprogramma fan De Flechtheuvel. In nota mei dat plan wie al by de Undernimmingsrie dellein. Hy wie oan alle kanten dutsen. Tocht er.

Mar de jildsucht hie him yn 'e macht. Desiderius wie it paad fan de riken opgien. Hy wie no ek ferslaafd, ferslaafd oan jild. Yn it begjin hie it direkteur wêzen in spul fan in geniale bedraaier west, in topprestaasje fan in ferrifeler earste klas. Mar no begûn it spul earnst te wurden. En de earste regel fan in oplichter is dat it spul noait serieus wêze mei. Foar en yn himsels. Want dan feroaret hy yn in gewoane minske. En dan komt it needlot dertusken, en seit ‘Do bist gjin gewoan minske’, en hjitfolget him mei domheden, skamte en tsjinstuiten.      
   Mar dy seldichste domheden wiene net te kearen, want sa is it minsklik libben: dyn djipste sels sprekt him oer dy út, en is dyn rjochter en feroardielet dy ast in ferkearde rjochting opgiest. It foardiel is lykwols datst loutere en befrijd fan ferfeling nei dyn wiere sels weromkomst. Wannear soe Desiderius, dy't no al aardich restleas en aardich fier op it ferkearde paad wie, nei himsels weromkeare? Wannear soe de izeren hân fan it needlot him by it skouder gripe, en straf him foar syn misstappen, sa net tsjin oaren dan dochs tsjin himsels?

Desiderius wist fan dat alles neat, want hy hie it kontakt mei syn djippere sels ferlern. Hy lies ek gjin New Age boeken. Hy pakte de tillefoan en belle syn sekretaresse yn de keamer dernêst.

‘Janine, hast in bakje kofje foar my?’
‘It komt deroan, menear.’
‘Sis mar Desiderius, hear.’

Efkes letter kaam de befallige staazjerinster de keamer yn rinnen. Wat in sportyf figuerke! Spitich dat se net wat frouliker klean oandie. Yn in rokje soe dat strakke kontsje folle better útkomme. No hie se in grize, wol stylfolle pantalon oan, in soarte fan griis jaske derby en in wite bloes mei risseltsjes. Se hie ek aardich wat yn it jak, seach er, wylst er besocht der net nei te sjen. Men moast de skyn ophâlde, en in twadde Clintongate wie er bepaald net op út. As de staazje nei de ein rûn, koe er har wolris mei op stap freegje. Dan wie der fan in wurkferhâlding gjin sprake mear. In ja fan har kant soe in bonus boppe op de staazjefergoeding ek te 'n goede komme. Har figuer die him tinken oan de learares karate dy't him dumpt hie, op de goede dei dat er de advertinsje foar direkteur lies yn de krante yn de stasjonsrestauraasje. Dat er ek altyd op sportive jonge froulju falle moast. Lokkigernôch siet dizze stazjêre net op karate. Foar safier as er wist.

Hy mocht graach oer stazjêres. Dat sparre wer leankosten út. Sa hie er bygelyks in tydlik kontrakt fan de soere resesjoniste net ferlinge litten. Wat hie dat minske lilk west. Dêr siet no ek in stazjêr. Hoe faak kaam der no besite? Da koe in studintsje ek wol dwaan. Allinnich moast er de opbringst fan de winst út de útsparre leankosten wol diele mei Dominicus, de boekhâlder. Men koe net alles ha. Boppedat soe er sels net witte hoe't je in dûbele boekhâlding opsette moasten. Dêr hie er net foar trochleard.

Hy rûn no wat ûngeduerich de keamer op him sel. Doe hold er ho foar it rút fan twa by twa meter dat útseach oer it wetter. De beammen ferkleuren al wat. It wie myld hjerstwaar. De goudene sinne strielde noch wol, mar der hong in krûdige reek fan bedjer yn de loft. De reek fan bedjer fan it âlde. It wetter weage. In iensume stêdsbus jage oer de busstripe.

Al hoe goed as de saken ek gongen, of krekt trochdat de saken sa goed gongen, ferfeelde er him wat. Hy hie wol allerhanne izers yn it fjoer. Wat soe er hjoed ris dwaan? Op dat stuit gie de tillefoan.

‘Mei Janine.’
‘Sis it ris, fanke!’

‘Ik ha in sjoernalist fan it Nijsblêd oan de lijn. Se wolle graach in ynterview mei jo. Benammen oer dat idee fan Oandielen foar Leafdiedichheid.’

‘Meitsje mar in ôfspraak mei him.’
‘Wannear?’
‘Sa gau mooglik, fanke, sa gau mooglik!’