KENING FAN DE JUNKS 5

Desiderius draaide it 06-nûmer fan Klein, de oare sollisitant. Klein naam op.
  ‘Goeddei, Klein. Jo sprekke mei Harrie Touwman. Ik bin in kollega fan de hear Kok, de foarsitter fan 'e sollisitaasjekommisje. Dêr ha jo dochs al kontakt mei hân?’
  ‘Jawis, dy krige ik oan de tillefoan doe't ik skille om ynljochtingen omtrint de baan dêr't ik gading op makke.’
  ‘Wolno, in tragysk ûngefal hat him oppenearre. Ik sil der net om hinne draaie: de hear Kok hat himsels tekoart dien.’
  ‘Och wat ferskriklik! Dat spyt my. En dat krekt no't er yn it bedriuwslibben in lyts sintsje byfertsjinne. Hy hearde sa grutsk doe't er my dêroer fertelde. Wie er net belutsen by in bedriuw dat swarte seehûntsjes wer wyt makke? Of in restaurant? Hy soe ‘cashe’, hie er it al mar oer; hy hie sa lang om in hongerleantsje omstind, sei er. En no sa!’
  ‘Yndie, de minsklike geast is in riedsel. Lykwols hiene wy al langer yn 'e rekken dat er swierrichheden hie. Hy like sa'n entûsjaste man, mar hy wie net sa fortúnlik: ellinde thús, op it wurk gjin karjêreperspektiven mear. En doe, doe hat er him ophongen. In sjoernalist fan Omrop Noard, dêr't er in ôfspraak mei hie, hat him fûn. Dy hat de polysje belle. Syn partner hat him identifisearre.’
  ‘Addinda, ja, dêr wie er o sa wiis mei, dêr hat er mei oer ferteld.’
  ‘Addinda? O ja, tsjin ús hie er it altiten oer Atsje, mar dat wie har offisjele namme. Wat in trageedzje. Enfin, de sollisitaasjekommisje hat besletten om de sollisitaasjepetearen in moanne út te stellen. Wy wolle fansels in perioade fan rou betrachtsje. Boppedat sil de plysje it ien en oar útsykje wolle, om der wier wis fan te wêzen dat it om selsmoard giet. It bringt nochal wat papierboel mei, sa'n selsmoard.’
  ‘Nimme jo kontakt op foar in nije ôfspraak?’
  ‘Jawis, as skriuwer foar de sollisitaasjekommisje sil ik dêr persoanlik soarch foar drage.’
  ‘Tankjowol. En sterkte tawinske.’
  ‘Tankjewol!’
  Desiderius smiet de hoarn derop. Hy fielde him … hoe soe er dat ris tsjin himsels sizze…? Ja, hy fielde tige foldien. Mar noch gjin lauwerkrâns! Hy seach op it horloazje. Tweintich foar tsienen. Noch efkes en dan soe de sollisitaasjekommisje gearkomme. Hy skonke nei it wachtkeammerke ta, seach efkes bazich om him hinne en sei doe op noartske toan tsjin de iennichste oanwêzige:
  ‘Jacques Deumert?’
  ‘Dat bin ik.’ Deumert hie in wat ôfwêzige útdrukking op syn antlit. Fierders hie er in protte grize krultsjes om in antlit dat ronfelich wie, as burokratysk papier dat de jiskekoer yn giet. Deumert hie by syn libben al fierstentefolle burokratysk papier konsumearre. No't er dea wie, gie er dêr moai mei troch. It wie ommers in súksesformule. It type wittenskipper dat altyd yn tinzen wei is. En dy syn frou by him weirûn. In humorleaze kale neet, in oerstallich persoan, in weiten hin, minsklik ûnkrûd, in sloppe sopstingel, in reep kliemske koeke, in loser fan 'e earste oarder. Men koe net sizze dat Desiderius lang tiid noadich hie ear't er mei syn oardiel klear stie. Hy joech Deumert in hân en yntrodusearre himsels as Harrie Touwman.
  ‘Ik bin de skriuwer fan de sollisitaasjekommisje. Kinne jo efkes meikomme?’ En hy troaike de man mei nei it keammerke dêr't er niis Klein ôfbelle hie. Hy wiisde de wittenskiplike fyftiger in stoel en naam sels plak achter it buro as wie it sines.
  ‘Deumert, ik ha de drôve plicht en stel jo derfan op 'e hichte dat de hear Kok, foarsitter fan 'e solisitaasjekommisje, selsmoard pleegd hat.’
  ‘O wat ferskriklik’, kriet Deumert, en seach skril om him hinne as soe er der ferantwurdlik foar holden wurde kinne.
  ‘Wy tochten al langer dat er problemen hie, mar dat it sa slim wêze soe ...’ Hy liet in stilte falle en stoareage mismoedich en skodholjend foar him út. Doe rjochte er wer beret it wurd ta Deumert.
  ‘De plysje hat ús in oerke lyn skille. Ik ha tillefoanysk oerlis fierd mei de oare leden fan 'e sollisitaasjekommisje en wy ha besletten de hiele proseduere in moanne út te stellen. Wy nimme fansels te gelegener tiid wer kontakt mei jo op foar it meitsjen fan in nije ôfspraak.’ Hy wachte noch efkes, en ferfette doe op in wat batske toan:
  ‘Ha jo fierders noch fragen?’
  ‘Nee hear’, lústere Deumert wat beskiten en dúdlikernôch ymponearre troch de earnst fan 'e sitewaasje.
  ‘Dan sil ik jo no nei de útgong ta bringe.’
  Wylst se troch de keale gong nei de útgong rûnen, sei Desiderius:
  ‘It muoit ús dat jo in fergese reis makke ha. Wy sille jo reiskosten útsoarte fergoedzje, as jo hjir wer oanwêzich binne.’
  ‘O dat jout net’, mûlke Deumert, yn tinzen wei fanwege de trageedzje dy't plakfûn hie. Se rûnen by de resepsjoniste lâns. Dy gie lykwols tefolle op yn har tillefoanpetear om te sjen wa't der nei bûten rûn. Op 'e stoepe joech er Deumert in hân en winske him in goede weromreis. Dêrnei gie er it gebou yn wylst er op syn horloazje seach: fiif foar tsienen.Hy wreau him yn de hannen en skonke nei de wachtkeamer ta. Dêr naam er in sit en wachte op 'e dingen dy't komme soene.
  Enkes nei tsienen kaam der in korpulinte man om 'e hoeke fan 'e gong. Hy hie in fierhinne keale holle mei in krânske stikelhier deromhinne. Syn snústerich kolbêr droech er by in spikerbroek en grize slobbertrui. Syn fodderige klean stiene Desiderius tsjin, dy't ommers in echte dandy wie en him mar mei lijen konformearje koe oan 'e saaie klaaigewoanten fan 'e Nederlânske boppelaach dêr't hysels in foaroansteand lid fan achte te wêzen. Nettjinsteande dy yndruk fernaam er ta syn fernuvering dat er fûn dat de man in sympatyk gesicht hie, reafallich as fan in bierdrinkende pater anneks man fan it goede libben. Dy yndruk waard noch sterker doe't de man him mei útstuten hân foarstelde:
  ‘Jan Dominicus’.
  Syn ûntwapenjende wize fan dwaan kaam Desiderius sa bot oer it mad dat er hast syn eigen namme neamde. Lokkigernôch tocht er der krekt op 'e tiid oan en brûk it alias dêr't de sitewaasje him op ferge. Hy glimke der sels breedút by, wat him maklik ôfgong.
  ‘Jacques Deumert.’
  ‘Goede reis hân?’
  ‘Och wat sil ik sizze. Dat de NS net spoart?’ Dêr glimke de pater om, want hy mocht Desiderius wol. Al wie it wol in bytsje in flau Kees-van-Kooten grapke.
  ‘Om de wierheid te sizze, ik hie wat opûnthâld’, ferfette Desiderius.
  ‘Tsja’, andere de pater, ‘sûnt wy yn de EEG sitte, ride de treinen noch minder op tiid as derfoar. De supremaasje fan it grutkapitaal is net op te kearen. Mar genôch dêroer. Lit ik earst wat oer mysels fertelle. Ik bin lid fan 'e sollisitaasjekommisje. Op ‘de Flechtheuvel’ bin ik haad Finansjele Saken. Hy heakke deroan ta: ‘Part-time fansels, want wy binne in lytse ynstelling. Opropkrachten meirekkene wurkje der sa'n fyftich minsken by ús. Rin mar mei, dan geane wy daalks nei de seal ta dêr't de oare leden fan 'e sollisitaasjekommisje wachtsje.’
  Desiderius rûn achter de pater oan. Fyftich minsken! Dat wie mear as er tocht hie. Dat betsjutte wat! Foar in direkteur! Ommers: hoe mear minsken as in direkteur ûnder him hie, hoe mear as er fertsjinne! Wylst er de pater mei syn swiere swalkjende stap neisette, blonken him de eurotekens yn 'e eagen.