Sito Wijngaarden

Freed

Read of blau. In opmerking fan Heek dy’t liek op in twingende foarm fan automatyske kommunikaasje. Hy die syn uterste bêst om Laan diel út meitsje te litten fan syn nijste kréaasje.
  `Pears?’ rôp Laan like automatysk werom fan út de keuken.

Godferdomme, har stim klonk of hie sy it ultime ferskil tusken masterwurk en saai opdrachtwurk oanbrocht. En dat sy it wist. Heek wynt him op oer har ienfâldige en suvere antwurd. In antwurd sûnder besef. Gjin besef fan it feit dat hy syn masterwurk út hannen jûn hie. Sy hie net de frijheid field dy’t hy har skonken hie om diel út te meitsjen yn it ûntstean fan syn kréaasje. Frijheid skinke as uterste middel fan in ta inoar kommen. Laan hie it net oanfield.
  `Read of blau, no sizze!’ Rôp Heek nei de keuken.
  `Blau.’
   It hie even stil west foar’t Laan wat sei. As hie sy spyt fan har eardere, te frije, oanbring op syn wurk. Heek lake sêft. It wie him wer slagge, wylst it him eins neat útmakke wat foar kleur it bist krije soe. Hy wie machtich sa op it krukje foar it lytse houten hynderke yn de grutte keamer. It ljocht fan bûten en de muzyk spilen mei. Hy woe dat er wist wat foar komponist dit wie, it siet him dwers. De wittenskip oer dit klassike wurk soe in moaie slach wêze om Laan noch krekt wat hurder werom te pakken nei har ôfwizing.

  `Hawwe wy noch wyn?’
  `Sil ik ek in glês?’
Laan wie gek op gesellichheid.
  `Do moatst dochs by it iten bliuwe?’murk Heek koart op. Hy woe allinnich wêze mei syn wurk. Yn syn keamer, syn ljocht en muzyk. Heek begûn sierlik de rêch fan it blanke bist te kleurjen. De basis wie set, net mear werom. Laan brocht him de wyn.

It spiet him dat er sa wurden wie. Of wie it sa wurden, tusken Laan en him? Hy wie benaud foar har. Laan waard sterker sûnder dat sy dat wist. Under it iten hienen sy it oer it hynderke.

Sneon

It wie tiid foar de wyklikse rede oan syn folk. Hy sil hjoed foaral de ûnfrede ûnder de ferskate legere lagen yn de mienskip delbêdzje moatte. Der wie argewaasje ûntstien nei’t er de beleaning foar goed gedrach, fan in finansjele fergoeding, omsetten hie yn in fergoeding yn natura. De goede boargers soenen as beleaning by him en syn neisten oan it sneinsmiel dielnimme meie. De finansjele opbringsten út syn nijste beslút soenen dan ta geunste komme fan  de ferbettering fan de ynfrastruktuer yn it suden.

Heek snúft de lucht fan ‘e souder op en rint nei de brune steanlampe. De fjouwer rûne koppen hingje ûnferdield oan de stielen stôk. De lampe moat safier mooglik nei it rút. Hy rjochtet de fjouwer pitten nei it poadium oan it rút op syn ferbylde ferskining. It ljocht wie goed. De stoel oan it rút, de troan.

As in trompetoankundiging fan in ymposante iepenbiering klinkt it iepenjen fan it dakrút. Heek nimt in koarte pauze. Syn eagen glydzje oer it útsjoch fan de heechste ferdjipping en hâlde dan stil. Syn wêzen wurdt stiif en strang.

Ik, koning van het Noorden, gebied u te zwijgen. Ik, koning van het Zuiden gebied u te luisteren. Uw koning spreekt! Syn stim hie mear macht dan juster tsjin Laan. De titel kening hied er himsels taktysk oanmetten. Kening hie wat mearke-eftichs en wurke dêrom sêfter as hearsker of lieder. Kening hie wat leaf machtichs.

Heek is stil. Nei in twadde pauze set er op ‘e nij, noch fûler, útein. Hy genietet fan alle wurden dy’t lûd, ûnmerkber resonearjend, it folk hypnotisearren. It folk waard rêstich. Hast bang. Doe’t alles sein wie hjitte er it folk te gean en sleat betankjend de eagen. Leek suchte. Hy sette de lamp werom en bûgde de koppen nei har eardere stean. De stoel wer yn de hoeke.

  `Ha kening Heek, wiest der wer jonge? Ik haw nije hynders foar dy helle. Dizze binne wat grutter.’
  Laan klonk oerdreaun fleurich as woe sy him treaste. Heek koe wol janke. Hy rûn út it ljocht fan bûten it skaad yn. Laan hie him betrape en akteare no as wie sy syn mem. Syn keamer wie lyts. De trije blanke hynders stoarren him minachtsjend oan. De hynders fan syn eigen fleis en bloed.