Kening fan de junks

2.

Yn alle gefallen mar gau fuort, ear't se nei bûten kaam en him de bonken bruts. Aha, it stasjon! Dêr koe er moai in bakje kofje drinke en wat bekomme, wylst er him op 'e takomst besinde. Doe't er justerjûn dy fantastyske chick en in bêd foar de nacht skoard hie, tocht er, dat er wol foar in pear moanne ûnder de pannen wêze soe. Sa lang duorre in relaasje by him wol. Hy joech leafde en sy joech alles, "met logies en ontbijt" om it samar te sizzen. Hy stuts de rotonde foar de brêge oer, waard him no krekt bewust fan syn justjes fochtige klean. By de brêge stie er efkes stil.
  Fierderop lei dat museum yn it wetter dat dy Italiaanske oplichter de gemeente Grins oan de kont smard hie. Desiderius fielde beropsbewûndering en beropsôfgeunst foar dat feit. Under de brêge dreaune kubistyske flakken iis, stikken fearn troch frachtskippers dy't krekt foar de krystdagen noch in frachtsje ferfiere woene. It kâldblauwe moarnsljocht spegele deryn. Desiderius rydboske.
  Yn it easten koe no elk stuit de sinne boppe de gebouwen fan de skyline útkomme. De kimen waarden al rôzich. Hy sykhelle djip en snúfde, doe draaide er him om en rûn fierder. De kâlde glâns fan estetyske winterske fiergesichten en oare wierheden moast it ôflizze tsjin de waarme smûkens fan de stasjonsrestauraasje, dêr't er no wol o sa’n sin oan krige. Swarte stallen rûnen by him lâns. De anonimiteit fan de moarnsspits die him goed. En hy hie goed sliept fannacht, al wie er wat raar wekker wurden. Hy begûn wat kwiker te rinnen. Hy seach om him hinne oft er net skean nei de restauraasje oerstekke koe, mar it ljocht foar de auto’s wie krekt wer op grien sprongen. Hy hipte fan de iene skonk op de oare om wat waarmte yn it liif te krijgen oant it fuotgongersljocht lang om let op grien gie. Tusken de fuortridende bussen troch kaam er al gau by de stasjonsrestausaasje oan. Hy soe hastich nei binnen ta rinne, mar in grutte junk gie him yn it paad stean. Hy seach der sels faach bekend út. Syn wylde tsjokke swarte hier stuts alle kanten út. Hy hie knopen en tabaksflibe yn it burd, en wiene dy lytse beweegjende puntsjes gjin luzen?
  De junk bûgde him ticht nei Desiderius oer en flybke him hast yn it ear: `Heppu een euro foor me, ik he gin geld foor de bus.’
  Desiderius waard giftich. Wie hysels, de grutte Desiderius, net krekt en plein publique fernedere troch in trutsje fan 'e Hânzehegeskoalle? Wiene him net krekt trije moanne fan rêst en útfretterij ûntkeard troch in wreedaardich tafal? Wêrom moast se yn 'e SENT MAIL map omsneupe? Wêrom moast se karatelearares wêze? En no soene de luzen fan 'e maatskippij in dreech bodzjende boargerman de tagong ta in earlik fertsjinne miel ûntkeare?? De junk tocht faaks dat de foech sakeman dêr't er Desiderius foar oanseach him net heard hie. Automatysk werhelle er de fraach dêr't er njonken stelderij mei yn syn libbensûnderhâld foarseach: ‘Heppu een euro foor me, ik he gin geld foor de bus.
  `Die bus heb je tachtig jaar geleden gemist, toen je moeder je uitpoepte omdat ze vergeten had abortus te plegen!’ De mûle foel de junk iepen. Desiderius makke fan syn ferbjustering gebrûk troch him fansiden te skowen en de stasjonsrestauraasje yn te stappen. Hy hearde noch earne `Klootzak’ roppen mar it skelwurd waard smoard troch de draaidoar, it praat en de lûden fan rinkeljende kopkes en pantsjes binnen yn de restauraasje. Ienkear deryn socht er in moai plakje by it rút oan de kant fan de perrons.
  Nêst de ferwaarming dy't ûnder it rút oanbrocht hie. Wat hearlik! Hy krûpte it waarme izer suver oan. Op it taffeltsje foar him hie immen de Volkskrant lizze litten. Desiderius begûn der wolfernoege yn om te blêdzjen.
  `Wat mag het zijn, meneer?’ Desiderius seach op. De servearster seach der in bytsje Yndonesysk út. `Fine trekken, net fan dat groffe westeuropeeske gedocht’, sei Desi yn himsels, wylst syn kennerseach oer har gesicht doarme. Ja, hy tocht himsels graach in man fan 'e wrâld. Hy andere: `In koffie, in broodje kaas, en een afspraakje met jou.’ Klééééf, tocht de servearster en har kennerseagen wisten fuort dat sjen gjin doel mear hie. Se rûn sûnder wat te sizzen fuort.
  `Niet geschoten is altijd mis’, mompele Desiderius yn himsels, en om himsels te treasten: `Oefening baart kunst’. De servearster plofte efkes letter in broadsje tsiis en in kofje foar him op tafel en rûn gau wer fuort. `Dankuwel, mevrouw,’ sei Desiderius fleurich. Hy blêde fierder yn de Volkskrant. It nijs sloech er oer. Dat ferfeelde him. Mar de personielsadvertinsjes net. Der moast brea op 'e planke komme, bliksem! Mei omtinken naam er se troch. Accountant? Nee. Dosint Ingels HBO? Miskien, lekker tusken de jonge famkes. Dy't miskien wol op karate sieten. Efkes net. Hy socht eins in baan dêr't gjin spesifike kundichheden foar frege waarden. Aha! Direkteur wolwêzensynstelling! Dat wie wat foar him. Wat fregen se? Ja, it wenstige geouwehoer. Liedingjaande kapasiteiten. Sosjale ynstelling. Kommunikative feardichheden. Teamworker. Dêr moast er marris op ôf, sagau't er in pear sokken op 'e kop tikke kie. Hy skuorde de advertinsje út 'e krante en burch him op yn in bûtenbûse fan syn kolbêr.
  Syn lichem en de radiator hiene yntusken de slimste fochtigens út syn klean ferdreaun. Der bleaune gjin kringen fan oer. Lokkigernôch hie de snie noch skjin west. Hy seach út oer it stasjon dêr't it deiljocht de TL-lampen stadichoan oerstallich makke. Noch hieltyd rûnen der in protte skoalbern en forenzen foar del. De drokte fan 'e spits wie aardich belune mar noch net alhiel oer. Hm, direkteur fan in wolwêzensynstelling. Hy kôge op syn broadsje om as op in fleurich foarútsjoch. Aansen mar efkes de sitewaasje ferkenne. Hokfoar adres hie derop stien? Hy helle de advertinsje wer efkes foar it ljocht: Adorpsestraat 31. Dat wie yn Noard. Dêr koe er geandewei komme. It kuierjen soe him opfiterje, en dan koe er ûnderweis noch wat ynkeapen dwaan. Hy winke in fanke. Diskear in Grinslânske sa te sjen, mei in wat grof mar net folslein ûnkreas boeregesicht. Hy begûn net oan avances, want hy hie no in oar doel foar eagen.
  `Ik wou graag betalen.’ Se draaide har om en kaam efkes letter mei de rekken oansetten. Hy seach: 3 euro 75. Hy fielde yn 'e binnenbûse fan it kolbêr. Neat. In weach fan panyk wâle yn him op.