KENING FAN DE JUNKS

Desiderius Huizinga krige in wâd ûnder syn reet dat hy de trep fan it deftige hearehûs bydel rûgele. As der gjin snie lein hie, hie er nog hurder delkommen.
  `En as ik dy nochris sjoch, kloatsek, dan ram ik dyinoar sa' st noch noait yninoar ramd bist.' Dêr lei er op 'e bûk. Desiderius tocht by himsels, is dat no praat foar in frou en hy seach op. Sa't er har fan ûnderen ôf seach, stuts se moai ôf by it hearehûs, dat no lykwols as studintehûs oan studinten en wurkjende jongerein ferhierd waard. It ferskil tusken studinten en wurkjende jongerein wie ek aardich lytser wurden, sûnt hast alle studinten bybaantsjes nimme moasten om har stúdzje te beteljen.
  Der skeat Desiderius in protte troch de holle, en faak hie it ien neat mei it oar te krijen, lykas no. Mar de gedachte oan de fermindering fan de posysje fan studinten en it sosjale ûnrjocht dêrmei anneks moast it ôflizze tsjin de frou yn de iepenfallende jas, hastich oer de bleate lea oanlutsen. Wat in spiersterke earms! En dat foar in frou! Har lilke bewegingen hiene in suver eroatyske wurking op Desiderius. Earms en skonken dy't planken en stiennen trochmidden slaan koene, om oer oare dingen mar te swijen. Desiderius frege him ôft de fellen der net by del hongen, mar it ding skynde net te sliten yn it gebrûk.
  Se wie in swarte bân karate en joech gimmestyk oan de Hanzehogeschool. Har koartknipte hier wie in krâns om har frisse, strakke gesicht, in bytsje maskulyn en krekt dêrtroch oantreklik foar him. O ja, it wie it gesicht fan in wreekjende goadinne. Desiderius tocht mei spyt oan wat er ferspile hie. Sâlt yn syn wûnen! Fannacht hie er noch harke nei har ferhalen oer har broer dy't oan de drugs wie en by it stasjon ombiddele. Dat hie er der wol foar oer hân, foar de nacht dêrnei. `Earst do by my yn it ear, en dan ik by dy', lykas hy tsjin himsels sei as er wer frouljusgeouwehoer oanharkje moast foar it goede doel. Hy wie him no lykwols fral pynlik bewust fan de snie op syn neakene lea. Syn ballen wiene ferskronfele, en hy hie oeral pikefel.
  `Mar ik ha gjin klean', rôp er nei de hegere macht dêrbopppe oan de trep. Noch in geluk dat syn skamte - al wie it earder de skamte fan oaren - troch de kjeld hieltyd lytser waard. Nee, dan fannacht. `Ferme jongens, stoere knapen', mar dat wie foardat Denise yn de SENT MAIL folder syn e-mail oan Erna fûn hie. Ja, hy hie tocht, ferstjoerde berjochten wurde automatysk út de SENT MAIL folder deleard. Dat wie op Erna har kompjûter ommers ek sa! Wêrom moasten froulju ek sa nijsgjirrich wêze!
  `Ik ha gjin klean', smeekte er nochris.
  `Sjoch mar datst se krijst! Dines geane nei it Leger des Heils.'
  `Dat kinst net meitsje! Der leit snie! It is kâld!'
  Se lake allinnich mar. Desiderius sette syn earmtakke yn 'e snie en kaam knoffelich oerein. It kontakt mei de snie wie kâldernôch. Smeekjen joech neat.
  `Ik helje der in fotograaf by, ik traapje in sêne sa'st noch noait meimakke hast. Ik tsjinje in oanklacht wegens mishanneling yn by de plysje. Rekkest dyn gimmestykfoech kwyt. Ik helje de parse derby. At se op de hegeskoalle hearre, dast geweldadich bist, kinst it wol ferjitte.' En hy heakke der giftich oan ta. `En mei dyn baan sitst noch yn dyn proefperioade, se kinne dy sa dien jaan!'
  Se stapte mei grutte stappen yn 'e hûs en kaam efkes letter mei in hanfol klean werom dy't se hjir en dêr yn de snie smiet. Syn kreaze himd mei roeskes kaam op it fytspaad telâne. Hastige forenzen rieden der oerhinne, want gjin ûntwyk. De neakene man op it trotwaar hiene se gjin tiid foar, slaven fan de klok dat se wiene. De lilke frou waard wer wei.
  `Myn skuon!', rôp er, wylst er him foaroer joech om syn ûnderbroek op te krijen. Syn skuon rekken him op it ûnderste fan de rêch. Se wie net allinnich sterk, mar koe ek goed reitsje, safolle wie wol dúdlik no. Hy stapte hastich yn syn ûnderbroek. De rillingen gongen him oer de lea. Wat no? Aha, in forens fytste krekt oer syn broekspipen hinne. Hy smiet him gau in sniebal achternei, mar dy foel útinoar ear't er syn doel berikt hie. Foar't oaren deroerhinne jakkerje koene, fiske er syn broek fan it fytspaad op en luts him gau oan. Mei in min sin beseach er it Vredesteinprofyl ûnderop syn broekspipen. Doe fiske er syn himd, oerhimd en kolbêr út 'e snie, en luts die ek gau gau oan. Hy rûn by de trep op en gong foar de slettene doar op de grûn sitten. Under it ôfdakje wie de grûn tenminsten droech. Fansels moast er hjir wol wei ear't se nei bûten kaam om nei har wurk ta. Mar de skuon koe er hjir noch wol oandwaan. Soe er it noch derop weagje kinne en freegje om sokken? Mm, better fan net. At se knapte fan lilkens, soe se har drigemintsjen wolris wiermeitsje kinne en ram him hielendal yninoar. It sikehûs soe lykwols noflik wêze, mei waarmte, ferpleechsters en iten. Dy fantasy joech wat ferdivedaasje. En dan no mar fuort, ear't se nei bûten kaam en him de bonken bruts.
  Mar wêrhinne?