Paklist

Se wie it magazyn yn rûn mei in pas dêr’t se harsels dizze dagen mear as eartiids fan bewust wie: de fuotten nei binnen rjochte en dan wat muoisum rinnend. Swijend seach se nei de grûn.
   Se hie it hier ek oars dien. It fielde as nij, mar se wist net of de oaren it wol moai fine soene. Faak koe har dat neat skele, mar no en dan fûn se dat in wichtige fraach.
   En mei dat rinnen, ach, feitliks rûn se wat bonkich, wist se.
   It hie allegear te krijen mei wêr’t se har thúskommen fielde. Sa as ien wolris yn in film nei in lange stilte sei: ’I belong here’, sa mompele se foar har self faak de wurden dy’t moai liken, moai klonken, mar faak fier fuort wiene.  Hjir hear ik thús.
   Pfff, suchte se no wylst se oerseach wat se noch allegear dwaan moast. Yn elts gefal in paklist opstelle én in útdraai fan de lêste bestelling meitsje.
Fuort hie se sjoen dat de oaren it juster net dien hiene, wylst se frege hie dat wol te dwaan. Moast se no ferjaan? Of soe se hurd útfalle? It wie ien fan de twa, tuskenyn lei neat. Miskien noch wol it  `deroer  `prate, it litte  `wy  `ris  `hielendal  `opnij  `begjinne, mar dan wol op kondysjes dy’t sý skepen hie. De oaren moasten fan hár leare, net oarsom. It wie in lûdroftich en muoisum ploechje, fûn se. Tusken sizzen en dwaan sieten wolris gatten. Harren ynspannings wiene wolris om ’e nocht. Faak goed bedoeld, mar faak lichtsinnich. Allinnich har man koe se dúdlik meitsje wat se bedoelde.
  `As ik sis: doch it no sá, wêrom tinksto dat se it dan nét dogge, of just hûnderttachtich graden oars dogge? It is dochs net sá dreech?'
  `Tsja.'
  `Ik begryp it net. Wat ik wol, wat ik freegje, is net it swierste. Gjinien helpt my. Nee, gjinien wól my helpe.'
  `Dat is net wier, tink ik. '
  `Hoe witsto dat?'
  `Op it personielsfeestje haw ik mei dyn kollega’s praat. Se fine dy allegear hiel aardich.'
  `Ja?'
  `Ja.'
  `Ach, it binne ek wol aardige lju. Wis. Neat mis mei! Mar soms binne se sa... bernich. Allinnich dý kin ik fertrouwe.'
  `...'
  `Fertroust do my ek?'
  `Ik fertrou dy ek.'
  `Do moatst it goed witte hear. Do witst dochs dat ik dy fertrou?'
  `Ja.'
  `Asto der net bist, kin ik gjin ien fertrouwe. Op it wurk faak hielendal net. Soms ek wol, mar faak net. Wat se faak dog...'
  `Fanke, ik fertrou dy ek.'
  `Ja? '
  `Ja.'
  `Ik hâld fan dy. Dat witst dochs?'
  `Ja.'
  `Dat soart saken moatte je net te faak sizze, mar soms wol. Dat fynst net slim wol?'
  `Ik fyn it net slim.'
  `...'
  `Dyn kollega’s fine dy wier hiel aardich hear. Se seine datsto altyd foar harren ree stiest.'
  `Dat is moai om te hearren... Mar fersin dy net hear! Ik tink wolris dat se stikem gearwurkje mei dy fan opslach en distribúsje. Om my opdrachten ôf te nimmen. '
  `Wêrom tinkst dat?'
  `Se prate altyd mei  `inoar mei stapels paklisten yn ’e hân. Dat is dochs mýn ôfdieling? Fynst dat no net fertocht?'
  `Miskien kinne se wol goed opsjitte mei-inoar...'
  `Nee! Lêsten binne in pear te bowlen west. Mar tinkst dat se bowle? Nee! Se hawwe oeren mei inoar sprutsen oer it magazyn! Yn in frjemd kafee!'
  `Mar dat hoecht dochs net sa te wêzen? Miskien hiene se wol gewoan in gesellige jûn!'
  `Wêrom hawwe se my dan net útnoege? Ik bin dochs de baas?'
  `Mar it wiene dochs mar in pear? Wa wit binne it freonen of sa.'
  `Nee.'
  `Wêrom net?'
  `Omdat ik dat hear.'
  `Lústerst do oaren ôf?'
  `Nee, mar doe’t se mei dy paklisten yn ’e hân dêr stiene, haw ik it heard. Se sprutsen te lûd.'
  `...'
  `Wêrom seisto neat?'
  `Ik tink datsto oerdriuwst.'
Ik tink datsto oerdriuwst, hie er sein. O ja? No, sa te sjen net. It wie in grutte rotsoai hjir.
Se rûn fierder en wie har hiel bewust fan har trêd. Wat bonkich. Wat net-elegant.
Ik tink datsto oerdriuwst.
  `Ik tink datsto oerdriuwst.'
  `...'
  `Is der wat?'
  `...'
  `Hee...'
  `Do witst, ik hâld allinnich fan dy.'
  `Dat wit ik ommers.'
  `Ja?'
  `Ja.'
  `By dy kom it thús.'
  `No, de doar is altyd iepen.'
Moast se no ferjaan? Of soe se hurd útfalle? Achter har hearde se dat de oaren ek al kamen. It wie fiif nei achten. Se wiene ek noch fiif minuten te let.
  `Hoi!' sei ien.
  `Moarn!' rôp in oar.
  `Do hast dien hier oars! Wat moai!'
  `Ja, dat fyn ik ek.'
Se antwurde net, seach nei de út ’e faks rôljende paklist en begûn doe sêft te skriemen.