LEERONTWIKKELEND SPELEN

De oare trije draafden nei de grize oaninoarskode tafels, dy't achteryn it lokaaltsje opsteld stienen.
  `Ha!'
  Hast lokkich lieten se har foarsichtich yn 'e bernestuoltsjes delploffe. Ien fan 'e liedsters kaam der laitsjend by sitten en sei dat it dúdlik wie dat se neat mear út hoegde te lizzen. De oare trije laken fan nee. Dat sij minder hurd draafd hie en noch foarsichtiger sitten gien wie, wie gjin mins opfallen. It like foar elk in útmakke saak dat dit in leuke aktiviteit wie.
  Nei it fluitsinjaal mochten se begjinne. Hast elk pakte daliks in bus en spuite it wite spul yn grutte flokken op 'e tafel. Gjin momint wachten se mei it beetpakken derfan en al gau waard der smard. Op 'e tafel, mar ek op 'e hannen.
  Sy wie heakjen bleaun yn it lêzen fan 'e tekst op 'e spuitbus. It wie it húsmerk fan in goedkeape drogisterijketen. Dat koe se ek rûke.
   De liedster murk op dat sij noch mei de spuitbus yn 'e hannen siet en rikte har in leppel oan. `Dêr meist it ek mei dwaan, ast der net mei de hannen oan sitte wolst'
  `Moat it echt?'
  De oare trije seagen ferheard nei har op.
  `Fynst dit dan net leuk?' It wie ien en al ferbazing.
  `Nee,' sei se, heal ferûntskuldigjend.
  `O, ik bin altyd bern bleaun,' sei de mem fan Kick yn it algemien, `ik fyn it sa hearlik om hjir mei de hannen yn om te bargjen,' 
  `Ja, ik ek,' kraaide de mem fan Roos. `Soks kin thús net, dan sitte se my nuver oan te sjen.' 
  De heit fan Bas like ek hiel tefreden. Hy boude der in kastiel fan. Soe er dêr moarns ûnder it skearen ek nei ferlange? Om der no ris wat hiel moais fan te bouwen?
  Sy tyske wat mei har leppel om. Se koe it net helpe dat se ynienen in lytse douchekabine seach. In douche dy't troch de heit en mem fan har freondin `de badcel' neamd waard. De badcel hie grize tegels op 'e flier en der wienen gjin ruten. It wie de baaikeamer fan in lyts rychjeshûs, boud yn 'e midden fan 'e jierren sechstich. Der wie in wastafel mei in spegel en oan 'e muorre hong in sproeier. It roek der altyd hiel oars as thús.

De frou dy’t yn tsjinst wie fan de lanlike berne-opfang en dy’t fan ‘e jûn de lêzing fersoarge, die op 'e nij de rûnte. Se lake al doe’t ser deryn kaam. Yn dit sealtsje wie der altyd wille en dan hoegde se gjin pedagogyske fragen fan âlden te beantwurdzjen. Dêr wienen de oare aktiviteiten foar: it fervjen, de origami dêr't gjin mins útkaam, en it plakken.
  `Hee, do hast noch hielendal neat?'
  It ferskil wie fansels ek dúdlik. Se hie ien lyts tûfke op it bankoerflak spuite.
  `Ik hâld der net fan,' ferklearre se, ek al hoegde se gjin útlis te jaan.
  `It is ommers krekt dzjel?, die de frou fan de lanlike opfang ûnleauwich.
  Moast se no sizze dat se noait dzjel brûkte?
  `Of hast der jeuchdtrauma's fan?' frege de frou, sabeare as psycholooch, `Goai it mar yn 'e groep.'
  `Ja,' sei se.
  De oaren laken allegearre. In trauma, ha ha.

As se middeis út skoalle by har kammeraadske boarten, kaam dy har heit fan bêd ôf. Hy wie judolearaar by in sportskoalle, kaam nachts altyd hiel let thús, want as de lessen jûnslet ôfrûn wienen, gie er mei de minsken fan it lêste judo-oerke noch de stêd yn, om wat te drinken. Hy sliepte it hiele moarnsskoft en soms wol ta de middei út. De earste lessen begûnen middeis wer om fiif oere. Dat hie har freondintsje allegearre ferteld. Sy sieten mei har beiden ek op judo. Hy woe altyd fan alle famkes witte watfoar kleur ûnderbroekjes se oan hienen en makke der dan grapkes oer.
  Soms lei dy heit noch op bêd. As de doar iepenstie koe se him lizzen sjen. Ut dy keamer wei kaam altyd in soere rook, as die de mem fan har kammeraadske noait de ruten fan dy keamer iepen. Soms kaam er fan bêd ôf. Earst kreake it bêd, dan gie er nei de badcel. Dy wie neist it keammerke en se hearde it iepen- en tichtdraaien fan 'e kranen.
   Soms, as se oan it boartsjen wienen, kaam de heit ynienen it keamerke fan har kammeraadske yn, laitsjend, en rjocht op har ta. `Is hjir ek in famke dat ynsmard wurde moat?' Yn 'e hân hie er in skearkwaste fol skom. Se besocht te ûntkommen en raasde. Har kammeraadske joech ek gjalpen, mar har naam er noait mei nei de badcel om har hielendal yn te smarren.
  `Leuk, hen,’ sei it kammeraadske as se wer by har yn it keammerke wie.

Der wienen al fiif minuten om. Se hong achteroer tsjin it hurde leuninkje en seach nei wat de oaren dienen. Roos har mem hie keazen foar abstrakt en brûkte it hiele blêd. Op alle hoeken hie se skom spuite, dat wurke se út nei de midden fan 'e tafel ta. Thús skildere se graach abstrakt, sei se. Der hong aardich wat wurk fan har oan 'e muorre.
  De mem fan Kick frege oft se derby ek byldhoude, want dat mocht sy sa graach dwaan. Yntusken foarseach se harsels fan kommintaar by it modelearjen fan in gesicht: `Sa, en dan no de noasgatten...' No gie se dwaande mei de earen. Dat fertelde se yn alle gefallen.
  It kastiel fan de heit fan Bas krige fjouwer muorren en ien toer yn 'e midden dy't net stean woe. Hieltyd wer krige er de spuitbus en die er wer in spitske boppe-op.
  De mem fan Roos begûn.
  Doe't se har fjirde abstrakte komposysje makke hie, frege se. `Jim dogge der dochs fierder neat mear mei, wol?’ en mei in sabeare ûndogensk gesicht spuite se de hân fol skom en rûn der mei nei de heit fan Bas. Dy wurke him út it stuoltsje en goaide gau in flok skom nei de mem fan Roos. Se geiden it út. Kick syn mem koe doe net achterbliuwe en pakte mei beide hannen al it skom fan har gesicht en smiet it nei Roos har mem.
  Doe kamen alle oare âlden der ek by; de aktiviteiten yn 'e oare sealtsjes wienen blykber ôfrûn en se kamen op it laitsjen en roppen ôf. Earst stienen se noch oan 'e kant te sjen, mar ynienen wie it ien en al skom.
  De frou dy’t de lêzing hâlden hie, kaam der ek yn en  rôp: `Dit ûnderdiel leart men net safolle fan, mar is wol hiel leuk! Of net?’
  `Ja nou!’ rôpen alle heiten en memmen fan 'e berne-opfang.
  Sy wachte geduldich de fluit ôf. De leppel hie se neist de bus dellein.Gjinien koe sizze kinne dat se net mei dien hie.