OP IN MOARN

Doe't er de gerdinen fan de wenkeamer iepen die, seach er daliks dat it in prachtige moarn wie. Hy gong fia de foardoar nei bûten en liet it grutte sinneskerm stadich nei ûnderen sakje. Alfêst foar fannemiddei, tocht er, foar as se weromkomme soene. Want in waarme keamer, dêr sieten se net op te wachtsjen ommers. It wie just noflik om nei sa'n lange tocht thús te kommen en dan yn in koele keamer te sitten.
   Stadich liet er it koard troch de hannen gliidzje. It hiele rút waard bedobbe ûnder it oranje skaad. Hy seach dat er de earste yn 'e strjitte wie dy't it skerm sakje liet. Tsja, tocht er. Hy hope mar dat elkenien wist dat it grutte rút op it suden stie. Benammen no ommers, tocht er, benammen no, op sa'n waarme dei as hjoed.
   En hy sloech wat hier foar de eagen wei en makke it koard wer fêst oan it izeren frame fan it skerm. Doe't er de foardoar wer ticht die, krige er de krante fan 'e doarmatte.
- It is prachtich waar! rôp er nei boppe en hy rûn nei de keuken, die de radio oan en sette in tsjettel wetter op it fornús. Doe gong er nei de bykeuken en iepene de achterdoar. Earst krige er har fyts - bûten sette er de fyts foarsichtich op it standerke. Doe sette er syn eigen fyts neist harres. Sa, tocht er. Twa moaie, glimmende fytsen. Twa deselde ek, elk mei trommelremmen en trije fersnellings. Krigen by syn ôfskie. Se hienen der no al in hiele soad wille fan hân - op in moandei of tiisdei samar de hiele dei fuortgean, wa koe dat harren no neisizze?
   En hy fluite it wyske dat er niis foar de radio heard hie en seach ris nei it sliepkeamerrút. De gerdinen sieten noch ticht. It wie no... hast njoggen oere. O, tocht er, tiid genôch. Hjoed soene se in flink ein te fytsen. Se hiene it juster besletten, doe't se op 'e tillevyzje seagen dat it moarn simmersk waar wurde soe. Hast tropysk, hie de waarman sein.
   Hy gong wer yn 'e hûs, rûn nei de keamer, krige it sûkerpotsje en gong wer nei de keuken. Stadich oerstimde de fluitsjende tsjettel de radio.
   Njoggen oere. Oarloch yn in fier lân, in treinûngelok, it ferstjerren fan in bekenden ien. Mar dan: it waar! En hy smiet laitsjend in teepûdsje yn 'e kanne en geat it wetter deryn. Doe rûn er nei de gong.
- Tee is klear! rôp er. Soe er by de tafel sitten gean en dan rêstich teedrinke? Fansels net. Yn 'e keuken moast er noch fan alles dwaan.
   Earst soe er kofje sette. Foar de earste tuskenstop.
   It wie moai. As se tegearre fytsten, seinen se eins net safolle. Se swijden, mar fytsen net te hurd; se petearren oer it te folgjen paad, mar lieten inoar foargean; se fytsten oeren en oeren en sieten dan op in bankje. Nei safolle jierren hie er him noch noait sa ûntspand field. It wie him en har tegearre.
   En de kofje prottele al, wylst er bôle smarde mei bûter en der tsiis op die.
- Komst? rôp er noch mar ris yn 'e gong. Miskien soe se de kofje rûke en dan gau nei ûnderen komme.
- Kofje is klear!
   Sa, tocht er. Wol dúdlik, net te lûd.
   Hy lies de koppen fan 'e krante, wylst er stadich tee dronk. Oarloch yn in fier lân, in slim treinûngelok wat tichterby, it ferstjerren fan in bekend persoan. O, dy! Ach! En hy smarde bôle mei jam en die doe alle stikjes bôle yn pûdsjes.
   Sa.
   Dat mei dy oarloch ensa, dat wie gewoan no net, tocht er. Hjoed soe er dat allegear ferjitte. Hjoed wie de simmerske dei foar harren twaën.
   Hy krige twa kopkes.
   Wat wie no it moaie oan dat fytsen, sa tegearre? tocht er, wylst er de nije fytstas op it oanrjocht sette.
   Eins wist er dat net, moast er foar himsels oer bekenne. Miskien wie it wol sa dat se beide fielden dat se noch altyd tegearre wiene. Nei safolle jierren! Oan wa moasten se dát no noch útlizze?
   Op 'e radio klonk sêfte mezyk.
   Miskien hy oan har. En sy oan him. As se fytsten en sûnder in wurd te sizzen en allebeide wisten wêr't se stopje soene om wat te iten.
   Doe die er de kofje yn 'e termoskanne en geat der kofjemolke by. Noch wat riede... klear.
- De fytsen stean al bûten! rôp er út de keuken wei nei boppe.
   Ut it laad krige er de kaart. Ut it kuorke mei fruit krige er twa apels.
   En hy glimke foar him út. Hy mocht fan har net de kaart op it stjoer ha. Dat fûn se mar dom. Der wiene poddestuoltsjes genôch. Hy mocht fan har ek net de skuon oan dwaan sûnder dat er sokken oan hie. Dat like nerges op. Elkenien seach it! Fan har soms twingende toan hie er altyd genoaten. Noait hie er wifele oan de earnst fan har wurden.
   Noait hie er wifele oan har.
   En hy dronk it kopke tee op en betocht him dat wetter op dizze dei hiel wichtich wêze koe. Hie er noch in lege flesse? Ja. En in pak sju. Sa!
   It oanrjocht stie fol. Yn 'e fytstas die er in kofjekanne, twa kopkes, in flesse wetter, in pak sju mei in kniperke, in pûdsje mei bôle-mei-tsiis, in pûdsje mei bôle-mei-jam en twa apels. En in kaart. Wat hie er no noch ferjitten? tocht er. Neitinkend seach er foar him út. Ah, tocht er. De sinnebril! En hy wie alwer fuort. Op wei fan 'e wenkeamer nei de keuken stie er efkes stil. Hy moast har noch mar ris roppe.
- Komst hast? rôp er net te hurd.
   Wat moast er noch meinimme? Yn elts gefal syn jas. Reinklean? Nee. Lange broek? Fansels net. Hast tropysk, tocht er en hy glimke foar him út. Hjoed soe in lange, lange dei wurde. As se thús komme soene, wiene se beide grif oan 'e ein. Gelokkich soe it dan lekker koel wêze yn de wenkeamer.
   De radio spile in fleurich wyske.
   It duorre al lang. Hy rûn de gong yn.
- Komst no noch? rôp er ûnder oan de trep.
   Hy hearde neat.
   Stadich gong er omheech. Doe't er de sliepkeamerdoar iepene, fielde er in iislike kjeld op him ôfkommen.