DE FJOERWACHTER

Loscad Rechrainne o geinntib-
De heidenen stutsen Rathlin Island yn 'e brân

De jierboeken fan Ulster oer it jier 795 n.Kr.

It moast sawat tsjin tsienen rinne, sa skatte er, doe't de strook sinne oer it ynstruksjeboek skode. Hy draaide him in kwartslach om en gie foar it rút stean mei de pot Nescafé yn 'e hân. De brune heuvel lei der leech hinne. It foarse postuer fan Breeze yn in ivich opsichtige blommejurk stiffele noch net nei ûnderen ta. Hy suchte ris. Miskien wie de earste boat hjoed wer sûnder post oankaam.
  Hy beseach de side dy't er justernacht bestudearre hie, doe't er de sliep foar de safolste kear net fine koe. 'Needgefallen' hiet it haadstik, mar sokke situaasjes hie er noch noait by de ein hân yn dy twa jier dat er no fjoertoerwachter wie. Al syn ferbylding hie er loslitten op stjoerleaze skippen yn orkaankrêft of oaljetankers mei dronken kapteins. By eintsjebeslút wie er fan al dy swalkjende bylden yn 'e kop yn sliep fallen.
  Wer koe er him net bepale by de tekst en syn eagen draaiden de oare kant út, dy fan de Eastkliffen. Dreame koe er dy stiengrize râne fan it lytse eilân sa stadichoan. In suterich paadsje rûn nei dy tinne stripe ta, dy't yn ien kear sa'n hûndert meter nei ûnderen foel lyk de oseaan yn. De artyske wyn waaide der hast alle seizoenen fan it jier oer hinne en gjin inkelde beam hie it úthâlde kinnen tsjin dy redeleaze wyn. It iennichste beskaafde oan it plak wie de trep nei it lytse strântsje ta, dat mei leech wetter bleat kaam te lizzen. It wie in ieuwenâlde trep, oergroeid mei grien mosk, smel en sa glêd as sjippe. De earste kear dat er dy trep seach, kriich er it skitende benaud fan de yslike draaien. Fuortendaliks hie er besletten dat er him dêr net op weagje soe.
  Mear niget hie er oan de groep fan fiif seepapegaaien dy't it briedplak boppe op 'e kliffen hienen. Eltse moarn speurde er de râne ôf mei de fierrekiker. Of se stienen der, hast roerleas, magnifyk as lytse keningen yn in djip petear of se kamen krekt nei boppen ta fleanen yn har swarte jaskes. Lytse muontsen fan it noarden wie harren tapaslike Latynske namme. Syn sykjen wie ek hjoed net om 'e nocht. Se stienen al netsjes yn 'e rige. Dalik soe ien fan har him fan 'e kliffen ôfstoarte. It wachtsjen wie op de earste dy't tocht dat er in fisk swimmen seach.
  Draaiend oan de fierrekiker seach er dat fan 'e reade ringen om 'e hazzenútbrune eagen hast neat mear oer wie. Ek it blau en read wie fan 'e snaffels ôf, it teken dat de briedtiid definityf oer wie. De bitende poalkjeld soe net lang op him wachtsje litte. Hy skokskoudere by dy tinzen oan safolle ôfmetten tiid. Hy rjochte de fierrekiker op de fêste wâl. Tsjintwurdich lei de wrâld faak foar him as no. De oare kant wie allinne noch mar in streek swart op blau papier. Hy glimke. It wie de wrâld sa't er him oait foar himsels optocht hie: in foto.
  It wetter foar de kofje sea en hy helle twa koppen út de kast. It wie oft tiid stil stie op sokke mominten en trochsichtich waard. Prakkesaasjes holden op. Syn soepel draaiende spieren bleaunen as iennichsten oer. Neat koe him út syn konsintraasje helje. Mei stadige en wisse bewegingen struide er de Nescafé yn 'e koppen. It waarme wetter sûchde it donkere poeier yn in pear sekonden op. Hy sette de kofje op tafel en gie op 'e nij foar it rút stean. Tichtby de fjoertoer wapperen knalreade roaskes. Breeze wie der al. Syn tinzen hienen in aardich ein omstuitere. Hurd stode er nei ûnderen ta om har deryn te litten.
  'Soa, jo mochten wol tinke, dy komt net mear,' hime se doe't er de doar einlik iepen hie.
  'De kofje stiet klear,' antwurde er in bytsje skuldich.
  Breeze like altyd frij krekt yn 'e rekken te hawwen wat er tocht. Hy hie it oerjûn him der drok om te meitsjen. Utsein dat er fan har rake opmerkingen sa no en dan in kaam kriich. Hy joech har de earm en deun tsjin inoar oan sjouden se tegearre de smelle treppen op. Se hime oan ien tried troch. Doe't se boppe wienen, liet Breeze har mei in djippe sucht yn 'e grutte stoel falle.
  'It is my ferdomme wat. Fan 'e moarn de flierren dweile, in fust oansletten yn 'e pub en noch leit Paddy te snoarkjen as soenen de lêste beammen op it eilân ek noch om moatte. It is my wat.'
  Hy joech har de kofje en gie op 'e oare stoel sitten. Se kipe him wurch oan ûnder it wylde bosk hier wei. De tearen yn it gesicht wienen stoffich en de opsette hannen leinen as ûnwennige, wurkleaze moskjes yn 'e skurte, mar de mûle stie har noait stil. Yn it begjin hienen har einleaze ferhalen skuorren slein yn syn stilte, mar no koe er dernei harkje sûnder dat nuvere wuoljen yn himsels te fielen.
  'Ik sei juster noch tsjin him, do moatst der betiid ôf, skrobje, bine, want wy krije in útfanhûzer. Us dochter komt hjoed út Dublin, sjoch sa, en nee, de post hat noch net west, as jo dêr soms op wachtsje.'
  Bûten kriet in seefûgel. Hy trille eefkes. De post dêr't er op wachte, soe noait komme. Noch hearde er it klikken fan 'e kofferslotten, koffers dy't er op in skiere jûn ynpakt hie, yn in simmer dy't in ivichheid lyn like. Hannah hie swijd dy jûne. It wie dúdlik dat er fuort soe nei syn fiere famylje op it eilân, foar wurk op 'e fjoertoer, in âlde dream út syn bernetiid. Se hienen him belle dy simmer. Gjin sinnich minske dy't sok iensum wurk dwaan woe. Hy wol. Hy koe alle passy fan Hannah net mear ferneare. Brieven soe se net stjoere, dat wist er sa wol, mar dochs seach er eltse moarne nei de lege rjochterhân fan Breeze. It hearde sa stadichoan by it ritueel: sy brocht him syn post dy't noait kaam, wylst hy harke nei de ferhalen oer de loaiens fan Paddy.
  'De earste boat hat noch net iens west,' sei Breeze. Hy skrok op út syn tinzen.
  'Hin, it is sa helder as glês, gjin suchtsje wyn,' sei er.
  'Gjin goed teken, atsto it my fregest,' sei Breeze.
  Se swijden en seagen nei de oseaan dy't as in djipblauwe spegel foar har lei. Gjin wolkje oan de hoarizon. Ien fan 'e seepapegaaien naam in lange oanrin om himsels it wetter yn te smiten. Hy hie it faak fergelike mei kamikaze: in yntins stil wêzen foar de lêste klap, foar it fallen oer dy âlderlêste râne hinne.
  'Tank foar de kofje,' sei Breeze ynienen.
  Mei muoite kaam se út de stoel oerein en luts de blommejurk rjocht. Hjir yn 'e folle sinne foel him saniis op dat se skillich wie fan wurgens.
  'Ik bring jo wol,' sei er yn in opwâling.
  Foarsichtich toffele se de treppen ôf wylst er har goed beet hie. Doe't se bûten wienen, rûkte er de neisimmer, tsjok en fol toarnbeien. Se rûnen nei de heuvels. Breeze har sykheljen gie mei hoarten en stuiten.
  'Paddy is net goed, hy sliept al nachten net, mar doarmet as in spoek foar de glêzen om en it is de drank net,' parste se derút.< br>
  'Paddy as spoek?' sei er ferbjustere.
  'As fernimt syn siel wer tefolle.'
  Hy wist net rjocht wat er sizze moast. Soargen om Paddy, spoeken en de siel wienen gjin saken dy't thúshearden yn har ritueel. Se like lytser no, as liet dy sinne hjir yn it iepen fjild sûnder beam har krimpe.
  'It sil wol wer oergean,' fersuchte se.
  Se sloech har goarwite doek steviger om de skouders hinne. Boppe op 'e earste heuvel bleau er neist har stean. It sicht wie goed en koest it doarpke lizzen sjen oer de twadde heuvel hinne. Dat ein soe se it allinne wol rêde.
  'As der dalik noch post foar jo is, kom ik wol eefkes del.'
  Hy knikte. Sûnder dat er der wat oan dwaan koe, skokten syn skouders. It moast dy hast ûnwêzenlike reade kleur wêze dy't oeral tusken de grize stiennen skimere. Hannah hie read hier. Hy slikte en seach Breeze de heuvel ôfrinnen as wie se in ierdfroutsje. Dalik seach er ferdomme noch spoeken.
  De skerpe rook fan 'e oseaan krûpte him yn 'e noas doe't er werom rûn nei de fjoertoer dy't as in ferlern stikje skaakboerd boppe it lânskip útstuts. De ûnderste helte wie wyt, de boppenste swart. De siel, wat wie yn godsnamme de siel dêr't Breeze it oer hân hie? Hy biet him op 'e lippe en fielde bloed tusken de tosken sipeljen. Oait hie der in dei west dat er syn siel field hie, as in readboarstke dûnsjend om syn lea en dy fan Hannah, dy't neaken neist him lein hie, glimkjend, as fielde se it ek oan. Letter hie er dat grutte wurd skrast út syn libben.
  It stiennige lân om him hinne like sêft te gloeien. Hy sette de fuotten mei in klap op 'e dyk del. Hy moast him ynhâlde en rin net achter Breeze oan om har te freegjen wat se bedoeld hie mei dy opmerking oer Paddy. Hy wie gjin eilanner en gjin Ier. Wierskynlik soe se eefkes knipperje mei dy griene eagen fan har en him minlik op ôfstân hâlde. It hie gjin doel en tink deroer nei. It lei bûten syn macht.
  Doe't er by de râne wie, like it wol of hienen de seepapegaaien op him wachte. Se bekoekeloerden him mei har fiven.
  'Middei,' sei er.
  Foarsichtich gie er sitten op sa'n trije meter fan 'e râne ôf. De oseaan hie alle kleuren blau dy't er mar betinke koe. Skitterjend akwamaryn en in ljochtblauw dat sa út en troch wyt opljochte. Op 'e plakken dêr't it skaad fan 'e wolken foarby fleach, like it wetter hast blauswart. It wie in libben skilderij dat er al sa faak sjoen hie, mar dat him eltse kear wer rekke. Ien fan 'e seepapegaaien makke him klear foar de dûkflecht nei ûnderen ta. Driftich meneuvele de lytse muonts hin' en wer op it plak dêr't de earste triem fan 'e trep te sjen wie. Hy liet him falle en doe't er hast de oerflakte fan 'e oseaan rekke, kaam er as in ferdwaalde helikopter wer omheech.
  Rom sykhelle er. Hy wist wêrom't er op it eilân wie. No like it net op dy dream dêr't de wrâld om him hinne allinne skots en skeef ynpaste. Dalik soe er nei hûs rinne, it iten klearmeitsje en wachtsje oant de streken tsjuster har sjen lieten oan de hoarizon. Dan soe er it ljocht oandwaan, it boek iepenslaan en him fernuverje by it haadstik 'Needgefallen'.
 De wyn boaze oan. In twadde seepapegaai weage de sprong. As siet er yn 'e heechste balletklasse, sa skeat er oer de oseaan hinne, fong in fisk en fleach wer nei boppen ta. De seepapegaaien krigen der niget oan. Ien foar ien lieten sa har as in rige dominohoutsjes fan 'e kliffen tûmelje. Teplak stienen se stil, as hienen se de hannen gear, as dienen wyn en wetter der net mear ta.
  Ien kear mar hie er besocht wat oan God te freegjen yn syn libben. De nacht dat Hannah op stap wie mei de fotoman hie er frege dat se fan him wêze mocht. Dat dy heimsinnige fotoman út har libben ferdwine soe. De fotoman dy't er noait sjoen hie, dy't op Hannah har antwurdapparaat ynspruts en mei har ôfpraat hie yn in djoer restaurant. De man sûnder gesicht, dy't as in skaad tusken har hong. Hierskerp seach er foar him hoe't se har satinen broek oanstrûpte, him folslein negearjend, en har taske oer it skouder slingere. Hy rûkte nei wanhoop, hie se sein. Hy moast grut wurde, hie se sein. Dy nacht hie er foar it earst wat tsjin God sein. Hy hie him op 'e grûn falle litten en jankt as in hûn. It hie net holpen. Hannah hie it hân oer frijheid, de fotoman spruts it antwurdapparaat wer yn en hy wie úteinlik mei de koffers op Schiphol bedarre.
  In pûst wyn klapte tsjin him oan. Hy skrok eefkes. It waar koe yn in heal oere samar feroarje. De hoarizon wie no driigjend pears en de weagen hienen kamen krigen. Hy moast werom, en syn radio's oandwaan om him ta te rieden op 'e nacht. It wie al ein augustus, der koe wer fan alles barre. De seepapegaaien sieten stil yn in rûntsje om him hinne. Hy soe se in hân jaan wolle op dit stuit. No koe it noch. Oer in pear dagen soenen se it briedplak ferlitte en de winter ôfwachtsje op 'e oseaan.
  'Oant sjen,' sei er mar.
  De wurden waarden wei tusken de oanboazjende wyn en de weagen dy't mei grut kabaal tsjin de kliffen brutsen, mar it wie better as neat. Soms moast er wat sizze, sa op 'e iepen romte. Hy slikte wer en rûn nei de fjoertoer ta. De stiennen leinen der like griis by as oars. Eins woe er net fuort, de skonken protestearren sacht. Hy tocht oan de poaten fan 'e seepapegaaien dy't al yn it stadium wienen dat it prachtige fûloranje ferstoffe wie ta in skimerige kleur fan wat it west hie. De briedtiid wie echt oer.
  De simmer hie noflik west, koel, oerdeis skjinne loften en nachts noarderljocht. No wie dat âld, op. De skonken knikten as twa wiffe stikken brea. Hy gie sitten op in grutte stien. It wie deastil wurden, sels de oseaan hearde er net mear. Nei in setsje foel him it tikjen fan syn hert op. It makke him kjel. In fleach waarmte streamde troch de skonken de ljisken yn. Sa út en troch barde it. Hy woe it net, hy woe it ferballe, mar it wie der al. It byld fan Hannah, neaken, mei swit oerdutsen en se lake him ta. Hy woe nei har raze, mar altyd wie er alle wurden kwyt. Dan ferdwûn se, en bleau er allinne achter. Hy woe it byld ferdrinke yn it sâlt of wat dan ek, kwytmeitsje, ferlieze. Hy woe it net.
  Yn 'e fierte kriten in pear seefûgels, op 'e syk nei fretten. Hy lei de hân tsjin de mage oan, krôke en konsintrearre him op syn honger. It gie better sa. Hy soe no wier op hûs oan. Hy rûn stadich en tocht oan de bakken wetter dy't falle soenen en hoe't it dan nei ozon rûke soe. It stof soe út de loft wêze. Magnifyk soenen de bliksem en de tonger wêze hjoed. Hy kriich hast sin yn it ûnwaar en fan alteraasje draafde er fierder, oant er op sa'n tsien meter wie fan 'e fjoertoer. It skaad fan in sittende frou foel oer de stiennen om de toer hinne. Breeze siet foar de doar. It hier hong har noch woester om 'e holle as oars. Se hie in fettige skelk foar en in wyt pakket ûnder de earm
  'Nee, it is gjin post foar jo, der komt gjin boat hjoed, it is kabeljau, farsk,' smyt se derút foar't er wat sizze koe.
  Eefkes like der wyn yn 'e triedden te giseljen. Hy hie it nuvere gefoel dat er dizze situaasje earder belibbe hie, mar koe him net te binnen bringen wannear't dat west hie.
  'Wolle jo tee mei bakte kabeljau? Dan kinne wy tegearre nei jo radio's harkje,' sei Breeze.
  As in automaat knikte er. Hy woe wat tsjin har sizze, mar wist net wat. Boppe kriich Breeze de tsjettel en die oalje yn 'e fetpanne, wylst hy mei de radio's ompielde. Stoef lústere er alle waarberjochten ôf. Min waar soe it wurde, mar net striemin.
  'Wêrom komt der gjin boat?' frege er.
  'Witte jo it net? Fan 'e moarn binne der in pear minsken oerboard fallen, doe't se yn in lyts boatsje nei de grutte boat moasten om it hege wetter. Der kaam in grutte weach. Allinne, se hawwe dy minsken noch nergens weromfûn op dat skyt eintsje tusken dy twa boaten. Ik tocht dat jo miskien mear wisten.'
  Swijsum helle Breeze moal en aaien út de kast foar de kabeljau. Hy fielde him in jonkje fan seis dat de tiid ferdien hie mei fûgeltsjes ynstee fan dat er op syn post west hie om it tillefoantsje fan 'e fêste wâl oan te nimmen. Breeze joech him in kop tee. Hy belle op. Fiif minsken wienen wei. Se sochten al in pear oeren en sadra't er wat seach, moast er belje. Dimmen frege er oft se wisten om hokker nammen it gie, mar de man oan 'e oare kant sei dat se sa fier noch lang net wienen. Hy lei de hoarn del. Breeze stie nei de oseaan te sjen dêr't it ljocht no tsjustergrien wie.
  'Unwaar,' sei se.
  It hier yn 'e nekke stie him rjocht oerein. Breeze sette in panne mei bakte fisk foar him del. Hy knikte koart, wylst er alle war die om him te konsintrearjen. Hy stelde de radar yn op it stik tusken de wâl en it eilân, mar der wie neat bysûnders te sjen. Hy soe it mei de fierrekiker besykje.
  'It is Paddy, dêrom bin ik hjir. Doe't er it niis hearde, gûlde er as in lyts bern. Jammere dat it de ljochte wetterman wie. It spoek dat er al wiken sjoen hat. Ik ha him op bêd brocht en tasein dat ik nei jo radio lústerje soe, foar it gefal dat…'
  Har reade, skilferige hân socht de ekstra koptillefoan.
  'En it is de whisky net. Jo moatte witte, der is hjir in âld ferhaal oer it ferstjerren fan 'e simmer. Dan komme grutte weagen fan 'e oseaan mei wettermannen deryn, dy't minsken meinimme om mei har te oerwinterjen. By maitiid litte se har wer frij, mar wol as bonkerak.'
  De grize gie him oer 'e grouwe. Se like wol sa'n âld orakel. Hy moast goed by syn ferstân bliuwe. Dat wie de iennichste manier om mei de situaasje om te gean. Achter him hearde er hoe't se de fingers ien foar ien knappe liet. It makke him senuweftich.
  'Jo tinke dat jo wat witte at jo it mei eigen eagen sjen kinne. Mar jo binne gjin eilanner, jo witte net wat hjir spilet. En jo kinne myn wurden better mar leauwe.'
  Se stie no foar it rút nei him te sjen, wylst de koptillefoan heal op 'e skouders hong. Yn him wie in grutte plasse fan wurden, hy woe wat tsjin har sizze, in antwurd jaan op har ferhaal, mar hy koe net prate. De hannen trillen boppe de knoppen.
  'Hoefolle Paddy ek drinkt, dy siel is helder. Se soe, sa sei er, de donkerblauwe jas oan ha dy't ik foar har makke ha.'
  Har stim wie krekt in ronfelige ôfdroegersdoek. Hy trille. No. No soe er wat sizze wolle, mar in readboarstke fladdere him yn it sicht en hy koe de radar net sjen. En hy moast op 'e radar sjen. Dat wie krusiaal no. Hy soe de hûd derfoar hâlde.
  Achter him hearde er in klap. Se wie op 'e grûn fallen. Hy soe eksplodearje wolle, skrieme. No moast er wat dwaan. No. Hy gie neist har sitten. De pols kloppe noch. Op itselde momint wie it as hearde er in dizehoarn yn it treppehûs. In pratende dizehoarn.
  'Kom no, kom, wy moatte nei de oseaan ta.'
  It wie Paddy. Hy dendere de treppen del. It swit stie him op 'e foarholle. Bûten hong de hoarizon as in griene muorre fan swier waar. Bryk stie Paddy neist de fyts. De bleate fuotten stutsen as breklike skulpen út de fize broek en syn gesicht wie in wyt lekken. Doe't Paddy him yn 'e rekken kriich, stuts er de wiisfinger út, rjochting Eastkliffen.
  'Dêr moat se lizze.'
 Hy woe roppe dat it ûnsin wie, tsjinakselje dat er no fuortendaliks werom moast nei de radar. Mar hy koe it net. Hy wie brutsen. De fersketten jas fan Paddy en syn hast keale kop wachten op him. Hy wist it. Se gienen. Wis wie er derfan dat er it paad earder sa rûn hie, mar op 'e nij wist er net wannear, as hie ien him in grouwe tekken oer de harsens hongen. Leech wie er, wylst dit in needgefal wie. In needgefal. Dêr wie it dan, einlik. Hy lake grimmitich yn himsels om dy konklúzje. De situaasje dy't er him noait yntinke koe as er boppe it boek siet.
  It earste wat er seach, wie it lege briedplak fan 'e seepapegaaien. Hy stoareage nei ûnderen ta, mar wist sa wol wat er dêr oantreffe soe: in oseaan sûnder har swartwite fûgelpakjes. Se wienen fuort. Paddy stie neist him. Syn noas like in grutte ierdbei op springen.
  'Do moatst nei ûnderen ta, ik kin dat net mear mei dy âlde, rottige lea fan my,' hime Paddy.
  De smelle trep, de ûnferwachte draaien, it spekglêde mosk. It dûzele him. Hy stie op it punt om te koarjen. Hy moast no wat sizze. Godferdomme. No.
  'Hoe witte jo no dat se dêr leit?' rôp er.
  'Omdat dy ferflokte wetterman dat sei,' raasde Paddy.
  'Dat is dochs godferdomme in ferhaaltsje,' raasde er werom.
  Hy ferrekte it. Woest wie er. Paddy stie tsjinoer him. Hy soe dy âld man de hûd fol skelle, hy soe him finaal fynknipe, kapot huffe. Mar foar't er wist, hie Paddy him in klap ferkocht.
  'En no nei ûnderen ta. Jo meie dan wol de man fan 'e fjoertoer wêze, mar fan fjoer snappe jo neat. Se hat griene eagen, as dy fan har mem.'
  Beiden trillen noch nei fan 'e klap. Paddy hie de blik op 'e hoarizon rjochte. Hy soe gean. Hy soe godferdomme gean. Hy soe in goeie fjoertoerwachter wêze. Doe't er nei de trep rûn, draaide er him om.
  'Ik wiuw wol as ik wat fûn ha.'
  Op 'e earste, glisterige triem tocht er dat er stjerre soe, fuortendaliks, op dat plak. Mar doe't er nei fiif minuten noch libbe, koe er wer sykhelje. Millimeter foar millimeter soe er it dwaan. Nei in skoftsje waarden de brekkende weagen in donderjende trein. Hy wie no sa'n tsien sentimeter fierder. It mosk waard hieltyd tsjokker. Hy wankele. Falle, dat soe er. Hy hie it ommers altyd witten.
  'Moatst nei dyn hannen sjen,' raasde Paddy ynienen oer de râne hinne.
  As yn in hallusinaasje seach er nei syn hannen, triljend, sykjend, oant der wat feroare en hy hûd fiele koe. Gean soe er, folle oars koe er net. Nei wat in ivichheid like fan stappe, fiele en wer stappe, stie er op 'e smelle stripe strân. It strân wie leech en it wetter kaam op. Hy flokte. Hy hie it wol tocht. Dy Paddy ek mei syn ferhalen. Hy like wol net goed by om nei ûnderen. Hy hie by de radar bliuwe moatten. Earst soe er bekomme en dan, dan moast er mar klimme. Hy gie sitten op in stien. Foar him lei in lytse stien en fan klearebare baldadigens smyt er mei it ding. De stien foel mei in droech plofke by ien fan de grotten del yn 'e kliffen. Hy knippere eefkes. Ut ien grot stuts in skonk. Hy waard beroerd. Hy woe net mear te sjen. Hy soe nei boppen, sizze dat er in deade fûn hie. Mar hy moast sjen oft se in blauwe jas oan hie en fan dy griene eagen as Breeze hie. Hy kaam oerein.
  Se lei op 'e rjochterside. Hy knakte as in lúsjeferprikje doe't in bosk read hier him yn 'e mjitte skittere. In lange gjalp fleach him de keel út. It die der net mear ta, mar hy moast sjen hokker kleur de eagen hienen. As yn in film stuts er de hân út en draaide de frou om. Hazzenútbrún, fier iepen, as woe se de himel noch in kear oanreitsje. Hy slikte. Yn 'e lea kaam in waarm gefoel los dat oanwaakste ta flammen doe't er de boarsten seach ûnder dy tinne, wiete stof fan har jurk. Grutte sienen aaiden him al. In waas luts oer him hinne en foar't er wist, hie er de jurk iepenskuord, de boarsten betaast en syn stive piemel tsjin har oandrukt. No soe er har nimme. No. It koe net mear wachtsje.
  Der slikke wat oan syn fuotten. Lange tongen fan opkommend wetter sirkelen om him hinne. Hy skrok en op dat stuit seach er himsels stean, hjir, op dy stripe strân. De deade frou as in marionet neist him. Hy raasde, fûl en hurd. Dy wite hûd wie sûnder libben. Dat reade hier soe yn twa dagen stopje mei groeien. Hy woe janke as in hûn. Gûle woe er om dy frou, om himsels en de wrâld dy't as in wiete doek tsjin syn lea klapte. Hy koe it net. De fûsten stienen stiif fan spanning.
  Oer it lûd fan 'e oseaan hinne hearde er de stim fan Paddy troch in megafoan. Hy moast Breeze fertelle wa't dêr lei, dat it har dochter net wie. Hy kriich de deade frou beet en sleepte har de grot yn dêr't it hege wetter har net berikke koe. En no kaam de trep. It klimmen gie fansels. Hy tocht net mear, sette de fuotten del sûnder wifeljen en spytgnyske om it fochtige mosk. Boppe like de oseaan him in swimbad ta. Grimmitich lake er.
  Breeze, Paddy en de manlju fan it rêdingsteam wachten op him. Se seagen him oan as wie er in spoek.
  'De wetterman is net kaam om jo dochter, mar om in oare frou. Jim kinne wol nei ûnderen. Se leit yn ien fan 'e grotten.'
  It waard deastil. Paddy skodholle. Breeze liet har djipste sucht los. It rêdingsteam ferdwûn sûnder wat te sizzen mei de touwen en katrollen. Wurch sakke er op 'e grûn, sloech de earms om 'e knibbels en stoareage de âld man oan yn syn ferknûkere jaske.
  'Miskien wit ik no wat fjoer is,' flústere er heas.
  Breeze kaam neist him sitten en sloech de earm om hinne. Prate koe er net. Net oer dit. Hy koe dit har noait útlizze.
  'Paddy, wy moatsten mar ris op hûs oan,' sei Breeze nei in skoftsje.
  Hy knikte har ta. Allinne moast er wêze. Neitinke. Se rûnen it paad nei de fjoertoer ta en ferdwûnen. Yn syn keel like in grutte berch iepen te brekken, as rôlen der kluten troch syn lea hinne. Alles die him sear. Hy gie op 'e rêch lizzen. De loft boppe him wie helder. Sûnder dat er it yn 'e rekken hân hie, wie dy griene muorre fuortlutsen. De toarnbeien om him hinne glinsteren as diamantsjes. De wrâld wie wer himsels.
  Hy tocht oan dat liif sûnder streamend bloed, sûnder klopjend hert. Dat liif dat er ha woe, fiele woe, mar dat der net mear wie. En hieltyd skimere Hannah troch dat byld hinne, as in mislike grap. Hy woe it net sjen, mar tagelyk wist er it. Hy wist it mar al te goed. Hannah hie mar in bysaak west. It readboarstke, dat hie it west. Hy woe net witte wat er wist. Mar hy wist it, hy koe net langer fuortrinne.
  It soe net maklik wêze. De fleanmasine soe de hel wêze. Dat dit lân ûnder him ferdwûn. Mar it hie gjin sin en bliuw noch langer. Hy moast fierder. Hy hie op it fjoer wachte, lang genôch, al hie er it net iens witten. Moarn soe er mei de boat en dan op 'e trein nei Dublin. Moarn. Hy kaam oerein. Hy wiuwde nei de seepapegaaien dy't no op 'e oseaan wennen, in hiele winter lang. Ek hy soe de kommende winter ergens oars wêze as hjir op 'e stiennige Eastkliffen, dy't nei ûnskuld rûkten. Gjin útsicht soe er mear ha op 'e râne fan 'e trep. Der dripte wat op syn hannen. Triennen. Hy kaam oerein en rûn it paad ôf. Noch ien nacht soe er har fjoertoerwachter wêze.